Zo was het bij mijn vader thuis.

 Mijn grootmoeder baarde twaalf kinderen, geen enkele deed ertoe, behalve de slungel die besloot mijn vader te worden.

Het waren slechte tijden, mijn grootouders hadden het niet rijk. En dan nog twaalf kinderen; 6 jongens, 5 meisjes en één twijfelaartje. De laatste is altijd de jongste gebleven. Ze sliepen op één kamer met gasmaskers op. Omdat ze maar één bed hadden was het slapen moeilijk. Het eerste kind werd in bed gelegd en als het sliep werd het eruit gehaald en tegen de muur gezet. Dan kwam de volgende aan de beurt. Mijn vader was de laatste, die mocht blijven liggen.

Met het wakker worden kwam het niet zo nauw. Ze hebben mijn oudste tante een keer de hele dag tegen de muur laten staan voordat ze het in de gaten kregen.

Hun wekker was een emmer en als die vol was, was het 7 uur. Als mijn opa ’s avonds veel gedronken had, liep de emmer over en dan was het eerder 7 uur.

Ze waren allemaal erg knap. Mijn vader is een kunstenaar. Die gaat met een oude jas naar het café en hij komt er met een nieuwe weer uit.

Mijn oma waste de luiers nooit. Mijn vader, zijn broers en zussen zijn met melkpoeder grootgebracht. Vandaar dat mijn oma de luiers gewoon kon uitschudden.

Mijn grootouders moesten natuurlijk wel zuinig leven. Toiletpapier werd aan twee kanten gebruikt en ging daarna naar de stomerij.

Mijn opa kon niet goed horen; mijn vader heeft met zijn broers en zussen hem de oren van de kop gegeten.

De jongens heetten allemaal Jan, behalve mijn vader Frits, die heet Hendrik.

Een van mijn tantes is erg bijdehand. Ze was eens naar de markt geweest en heeft daar 12 kopjes voor €5 gekocht. Maar helaas zaten de oortjes aan de verkeerde kant.

Een andere tante heeft verkering met een jongen die maar één oog heeft. Als ze hem onder vier ogen wil spreken moet mijn vader er altijd bij zijn.

En dan de jongste, die klaagde altijd over pijn in zijn buik. Oma zei dan altijd: ”Wees blij dat je een buik hebt, anders viel je boterham zo in je broek.”

Mijn oudste oom is 59, maar hij was 60 geweest als hij niet een jaar was ziek geweest.

Toen mijn vader op school kwam, was hij 6 jaar. Hij kon goed met de meester opschieten. De meeste klassen heeft hij dan ook twee keer doorlopen. Andere jongens moesten elk jaar naar een ander klas toe.

Maar nu moet ik van de andere ook nog wat vertellen, maar ik weet niets meer. Alleen van ome Freek. Toen die van school kwam, deed mijn opa hem naar de smid. Die gaf hem een hamer en zei: “Als ik knik, moet je slaan.” De smid heeft maar één keer geknikt.

Ja, zo was het bij mijn vader thuis.