Gepubliceerd
v3
Korte verhalen
Week 10 van 2026: #14 Lente ontwaakt5 maart 2026• 44 views•288 woorden• 13 reactiesSneeuwklokjes
Audio recorder laden...
Bedachtzaam stapt ze naar buiten. De zon streelt haar gezicht. In de tuin zijn nog hier en daar resten sneeuw te zien. Schichtig kijkt ze om zich heen. Het is onnatuurlijk stil. Ze kijkt naar haar tuin. Haar tuin die ooit vol met bloemen stond is nu kaal en draagt de littekens van verwoesting.
Haar gedachten gaan terug naar de tijd van toen. De tijd toen alles nog normaal was. De tijd zonder angst, zonder oorlog.
Verdrietig loopt ze verder haar tuin in. Het is geen grote tuin, maar groot genoeg om er een ruime variëteit aan bloemen te kunnen herbergen. De tuin was haar lust en haar leven.
In de hoek staat de eikenboom die haar opa geplant heeft toen hij nog een jongetje was. De boom is weliswaar zwaar beschadigd, maar staat nog onbevreesd overeind, als teken van verzet. Aan de voet van de eikenboom zit een eekhoorntje onrustig om zich heen te kijken. Als hij haar ziet blijft hij verstijfd staan. Ze kijkt hem aan. “Ik weet hoe je je voelt,” fluistert ze, bang om de stilte te verstoren.
Ze kijkt om zich heen naar de verwoeste tuin. Beelden van de ooit prachtige tuin flitsen door haar hoofd. Waar ooit een indrukwekkende magnolia stond, is nu een gapend gat. Van de sering en de camelia’s zijn alleen nog maar afgekloven stammetjes over. Over haar grasveld is een tank gereden.
Verdrietig gaat ze op de restanten van een betonnen bankje zitten. In de eikenboom begint een vogeltje zachtjes te zingen. Ze kijkt op en dan ziet ze het. Vanachter een laatste hoopje sneeuw steken sneeuwklokjes hun kopjes fier omhoog. Vol bewondering kijkt ze naar de bloempjes. Een traan rolt over haar wang.
De lente is begonnen.
Reacties (13)
Log in om te reageren
T
Hoi Nicoline, De natuur speelt een centrale rol en je beschrijft op een mooie manier de overgang van de winter naar de lente, wat perfect past bij de schrijfuitdaging "Lente ontwaakt". De emotionele verbinding met de tuin en de symboliek van de sneeuwklokjes zijn treffend en krachtig. En uitleggen...
T
Heel fijn fragiel sneeuwklokjes verhaal. Dat karakter hadden we iets meer terug mogen zien in de hoofdpersoon (iets meer detail van de persoon). In een bepaalde zin is het heel beeldend, we leren de hoofdpersoon alleen kennen via haar waarnemingen van de tuin (maar helaas is dat maar heel weinig, h...
K
Ha Nicoline, dit is voor mij een kwetsbaar stilleventje bij een helaas actueel oorlogsgebied. De tank door de tuin contrasteert schrijnend met de aandacht en liefde voor de met name genoemde bomen, heesters en bloemen. En het sneeuwklokje is een raak en rein symbool voor de eeuwige kracht van het cy...
J
Ik zie goed wat je probeert te doen met de verwoeste tuin en de sneeuwklokjes als teken dat er toch weer iets begint. Dat is een sterke en herkenbare scène. Voor mij - ik ben daar nou eenmaal erg op gericht - wordt de betekenis alleen soms erg expliciet gemaakt, bijvoorbeeld door woorden als ‘verdri...
(3/5)
E
Mooi en droevig tegelijk! De eekhoorn is net zo ontredderd als de vrouw. De verwoesting van de ooit zo prachtige tuin gaat vermoedelijk hand in hand met de verwoesting van de wereld buiten de tuin. Het zou in Oekraïne kunnen zijn. Maar er is ook hoop: de vogel zingt, de sneeuwklokjes steken boven...
Mooi Nicoline. Een ontroerend verhaal met treffende beelden. De eekhoorn die net als zij ooit was, te bang is om zich te bewegen. Ik voel het. graag gelezen.