Nummer zeven

Mijn grootmoeder baarde twaalf kinderen, geen enkele deed ertoe, behalve de slungel die besloot mijn vader te worden.

Hij was de zevende. Te lange armen, knieën die altijd door zijn broek heen wilden. Op foto’s staat hij een beetje achteraan.

Mijn grootmoeder zei nooit iets slechts over hem. Ze zei eigenlijk nooit iets over hem. Als zijn naam viel, keek ze even naar de vensterbank. Soms zei ze daarna: ‘Ja.’

Mijn vader werkte later bij de gemeente. Hij herstelde verzakte stoeptegels.                                

Als kind liep ik soms met hem mee. Hij knielde op straat, tikte met een rubber hamer op de rand van een tegel en keek dan of hij weer vlak lag. 

Dat heeft hij veertig jaar gedaan. Tikken. Kijken. Nog eens tikken.

Op zondagen gingen we bij mijn grootmoeder langs. Aan de muur hingen foto’s van haar kinderen. Twaalf lijsten, dicht op elkaar. Sommige gezichten kende ik nauwelijks. Mijn vader wees er nooit een aan.

Toen zij stierf, verdeelden de kinderen de foto’s.                                                                    

‘Neem jij er ook een?’ vroeg iemand.                                                                                        

Hij keek even naar de rij spijkertjes.                                                                                             

'Nee,’ zei hij. ‘Ik weet wel hoe ze eruitzien.’

Buiten bleef hij nog even op de stoep staan. Hij tikte met zijn schoen tegen een losliggende tegel. Daarna liepen we naar huis.