Gepubliceerd
v4
Korte verhalen
Week 11 van 2026: #15 Twaalf kinderen en maar één doet er toe9 maart 2026• 72 views•446 woorden• 19 reactiesKostganger
Audio recorder laden...
Mijn grootmoeder baarde twaalf kinderen, geen enkele deed ertoe, behalve de slungel die besloot mijn vader te worden.
Besloot.
Na de begrafenis - acht van de twaalf aanwezig, drie te ziek, één al dood - reed mijn vader naar Zottegem en kwam terug met zijn broer Maurice. Maurice droeg een weekendtas en rook naar koude soep. Hij had nooit alleen gewoond.
'Kostganger,' zei mijn vader. 'We zetten hem op zolder.'
Mijn moeder knikte, zoals ze altijd knikte. Om de twee weken kwam mijn vader een avond niet thuis en rook de volgende ochtend naar parfum dat niet van moeder was. Daar knikte ze ook bij.
Maurice sliep op een matras naast de boiler. Hij at met ons mee, maar altijd als laatste - zijn bord stond op het aanrecht tot wij klaar waren, dan ging hij zitten op de stoel die mijn vader aanwees. Een keukenstoel met een kortere poot. Maurice zat er jaren op zonder te klagen.
's Nachts hoorde ik hem ademen door de zoldervloer. Een dun, rasperig geluid. Ik viel erbij in slaap.
Hij mocht niet naar beneden als er bezoek was. Dat zei mijn vader niet, dat hoefde niet. Het zat in de voetstappen, in deuren die te hard dichtgingen.
Ik was tien toen ik Maurice voor het eerst hoorde praten. Mijn vader was niet thuisgekomen, ook de dag erna niet. Maurice kwam naar beneden en ging in de zetel zitten. Mijn moeder keek naar hem alsof ze een hond zag die op zijn achterpoten liep.
'Weet gij,' zei hij, 'dat ik vroeger viool speelde?'
Ik wist het niet.
'Uw vader heeft die viool verkocht. Negentien was ik. Hij zei dat het lawaai mama stoorde.' Hij zweeg even. 'Mama was al drie jaar doof.'
Na het eten bracht ik thee naar de zolder. Maurice zat met zijn rug tegen de boiler. Hij nam de kop aan met twee handen. We zaten tien minuten zonder te praten. Ik ben nooit teruggegaan.
Toen mijn vader zondagavond thuiskwam, zat Maurice boven. De kussens rechtgelegd, het raam opengezet.
Maurice stierf in 2014. Hartfalen. Mijn vader belde het crematorium, hing op, en ging de krant lezen. Die avond schoof hij de keukenstoel met de kortere poot naar het grofvuil.
Ik ben nu vierenveertig. Vorige maand maakte ik de zolder leeg. Achter de boiler, in een weekendtas die ik herkende, vond ik een viool. Geen merk, in multiplex, het zag er niet uit met een lange barst in de klankkast. Hij had er nooit op gespeeld. Dat kon niet. Mijn vader zou het gehoord hebben door de vloer.
Ik nam hem mee naar huis . Hij staat in de kast op mijn slaapkamer. Soms doe ik de deur open en kijk ernaar.
Reacties (19)
Log in om te reageren
E
Ha Tony, Die vader is akelig hard, dat beeld over hoe de moeder keek toen Maurice naar beneden kwam sterk. Ik blijf wel met veel vragen achter. Waarom is de vader zo naar tegen Maurice en behandeld hij hem als iets waardeloos? De beelden voelen als losse puzzelstukken aan, qua sfeer sterk, qua waarh...
P
Heerlijk duister! Het begin vond ik zelfs bijna tegen horror aanhangen. Door het lezen raak ik nieuwsgierig naar de relaties binnen het gezin van vader, en daar licht je precies genoeg van de sluier op. Treurig dat Maurice al die tijd de viool bij zich heeft gehad zonder het te bespelen. Zeer graag...
C
Ik lees in de comments over brieven en enveloppen ... Ik heb alleen deze versie gelezen en ik blijf zonder vragen achter, dus ik denk dat de bewerkte versie goed geslaagd is. Ik vind het mooi, rauw. Triest ook wel. De gekozen details zijn veelzeggend. De te korte poot, de kapotte viool. Ik heb ervan...
T
Je kunt de oude versies terugzien door de link achter het versie-icoon bovenaan bij het verhaal te volgen.
T
De enveloppen geschrapt, ik geraak er niet uit wat ik echt wil zeggen. Dan maar een ander einde.
J
Hoi Tony, Ik sluit me aan bij de eerdere commentaren. Op het eind werd het een puzzel. Iedere vraag die ik beantwoordde, riep een stel nieuwe problemen op. Het gekke is dat het me niet heel erg stoorde. Dat komt door de heerlijke sfeer van het verhaal. Het is heel goed geschreven. Suggestie: Ik ...
T
Het enveloppen stuk is mij ook onduidelijkheid. Brieven met antwoorden van de vader maar ondertekend door Maurice? En dan een aantal zinnen verder wordt vermeld dat er geen antwoorden staan maar vragen. De afzender is altijd hetzelfde? Maar naar wie verwijst de afzender. De inhoud van die enveloppe...
E
Spannend en intrigerend! Op het einde raak ik wil een beetje het spoor bijster met die brieven. Geadresseerd aan Maurice, handschrift van de vader, maar ook een opmerking in 'haar' handschrift. Is dat van vaders tweewekelijkse vriendin? Ik volg niet helemaal hoe die driehoek werkt met de brieven.
Wat me verbaast is dat er hier een halve levensloop geschetst wordt, al is het maar een kort verhaal. Het leest alsof ik een heel boek verslonden heb. Mooi gedaan. En de geur van koude soep vind ik echt humor.