Oproep

“Hey Jur, er ligt een brief van Defensie voor je op tafel,” roept Roderick als Jurriaan de woonkamer binnenloopt. Vol verwachting opent Jurriaan de brief, hij heeft drie weken geleden gesolliciteerd bij de Koninklijke Marine.

“Geachte Heer van Stoffelen,

Dus jij dacht, dat je als hobby een Playstation 5 of zo’n stomme homecomputer hebt, dat je dan wel bij de Koninklijke Marine zou kunnen komen? Een technisch beroep voor geschoolde vaklui? Verantwoorde positie met gebruik van de modernste communicatie- en opsporingsmiddelen? Een baan met toekomst, met modern materiaal en apparatuur van morgen? Ja, morgen brengen! Die dure elektronische teringzooi is toch niet meer te betalen?! Dat is gewoon niet meer op te brengen. Dus geen gedonderjaag meer met onbegrijpelijke apparaatjes, waarvan de prijs om onbegrijpelijke redenen altijd twee keer zo hoog uitvalt.

We gaan gewoon weer terug naar vroeger, naar het goede ouderwetse schip, bemand met kerels die hun poten uit hun mouwen  kunnen steken. Weet je nog hoe we met die oude brigantijnen en fregatten de Thames opvoeren tot Chatham? Door geen ketting tegen te houden! En hoe we de Zilvervloot veroverden op de Spanjolen? Allemaal met de blote vuist, pikhaak in de hand.

We hebben vernomen dat jij je handjes graag laat wapperen, niet vies bent van een beetje bloed aan de paal, ‘m af en toe goed weet te raken en niet vies bent van dattum. Jij bent onze man!

We zien je dan ook graag verschijnen op vrijdag de dertiende november voor een 10 weekse training op Kazerne te Den Helder alwaar de Karel Doorman de diverse oorlogsdreigingen zal reconstrueren. Gaarne voor je eigen materiaal te zorgen welke na de training geconfisqueerd zal worden.

Met vriendelijke groet,
Luitenant Roemloos”

 “En,” roept Roderick vanuit de keuken. Met een dromerige blik in zijn ogen antwoordt Jurriaan: “Ik ben aangenomen.”