Lieve Marit

Toen je me gisteren vroeg of alles in orde was, zei ik ja. Maar ik zag in je ogen dat je me niet geloofde. Gisteren kon ik het je niet vertellen. Je bent altijd trouw en loyaal geweest, een goede moeder en een liefhebbende vrouw. Je verdient dit niet. Je verdient de waarheid.

Zes maanden geleden kwam er op de zaak een nieuwe stagiaire, Lena. Ze was mooi, levendig en vooral jong. Ze ontbrandde een vuur in mij dat al jaren geleden gedoofd was. En het was wederzijds. Ik kon mijn geluk niet op, een mooie 21 jarige vrouw die verliefd werd op mij, een saaie 56 jarige man. Ze maakte dat ik me weer jong voelde. Zes maanden lang beheerste ze mijn leven, mijn fantasieën. Iedere mogelijke minuut wilde ik bij haar zijn, ik kon aan niets anders denken.

Je zal wel doorgehad hebben dat ik niet naar de sportschool ging. Ook de promotie en de daarbij behorende werkreizen waren een leugen. Maar je zei niets, ging door met ons leven. Hopende dat het een voorbij gaande fase in mijn leven was. Dat ik weer bij je terug zou komen.

Maar het leven met Lena bleek een illusie. Ze hield niet van me, speelde met me. Eergisteren besloot ik haar te vertellen dat ik van jou zou gaan scheiden en met haar verder wilde gaan. Daarna wilde ik het jou vertellen.

Maar toen ik bij haar kamer kwam, hoorde ik stemmen. Als ze deur opent, zie ik een man naast haar op bed zitten. Ze kijken naar mijn beeltenis op de tv en lachen. Het zijn geen prettige beelden. Geschrokken stuurt ze me weg, zegt dat ze nooit van me gehouden heeft en dat ik een dikke ouwe zak ben. En toen sloeg ik haar. Er knapte iets in me. Op het tafeltje naast de deur lag een mes. Er kwam een waas voor mijn ogen en alles werd rood.

Marit, het spijt me. Alles. Ons leven samen met de kinderen was goed en had genoeg moeten zijn. Maar ik liet me verleiden. Ik weet niet wat me bezielde.

Ik moet weg. Een werkreis. Weet dat ik altijd van jou en de kinderen zal houden.

Bruno

“En u weet niet wie deze brief in uw brievenbus gedaan heeft,” vraagt de agent als hij de brief gelezen heeft. “Nee, geen idee. Ik weet ook niet wie Marit, Lena en Bruno zijn,” antwoord ik.
“We gaan het verder uitzoeken.”