Het kasboek

De kamer ruikt naar antiseptica en dood. Het bed waar haar vader twee dagen geleden nog lag, is leeg. Clara kijkt om zich heen. De kamer voelt bekend maar toch ook vreemd. In de deuropening verschijnt de directeur van de inrichting. “Ik weet dat het nog maar een paar dagen geleden is, maar ik wil u toch verzoeken deze kamer zo snel mogelijk leeg te maken.” Clara knikt. Ze pakt een lege doos en begint de kasten uit te ruimen. Als laatste leegt ze de ladekast naast het bed. In de bovenste laden liggen allerlei medische spullen. In de onderste lade liggen oude versleten fotoalbums. Er is één fotoalbum die Clara niet herkent. De foto’s tonen haar vader met diverse mannen in nette pakken. Als Clara het album in een doos wil stoppen, valt er een sleutel uit. Clara pakt hem op en bekijkt hem. Het is een oude bronzen sleutel. In de kamer is er niets waar deze sleutel in past. Plotseling heeft Clara het gevoel dat ze bekeken wordt. Als ze naar de deur loopt, ziet ze een man in een pak weglopen. Ze stopt de sleutel diep in haar jaszak.

Niemand van de familie of oude vrienden zijn naar de begrafenis gekomen. Clara staat alleen op het kerkhof. In de verte staat een zwarte SUV onder de bomen. Ernaast staat een man in een onberispelijk en duur Armani pak. Hij kijkt naar Clara. Door de koude wind, steekt Clara haar handen in haar zakken. In haar zak voelt ze de sleutel. Haar hersenen draaien overuren. Ze heeft nog geen idee waar de sleutel van is.

Het huis van haar vader ziet eruit alsof er een tornado heeft huisgehouden. Alle kasten zijn hardhandig leeggehaald. Kleding, boeken en servicegoed liggen verspreid over de vloer. Meubels zijn omver gegooid. Kussens zijn kapot gesneden. Moedeloos gaat Clara op het puntje van de bank zitten. Ze kijkt om zich heen. “Pa, waar was je in hemelsnaam mee bezig,” fluistert Clara. Weer voelt ze zich bekeken. Als ze naar het raam loopt, ziet ze een man in een zwart SUV stappen en wegrijden. Eigenlijk zou ze bang moeten zijn, een tas pakken en vluchten. Maar een stem in haar zegt haar dat ze door moet gaan. Tussen de puinhopen van haar vaders huis gaat ze op zoek naar antwoorden en hetgeen waar de sleutel op past.

Na uren zoeken heeft ze een zwart boekje gevonden aan de onderkant van een lade. Het is in het handschrift van haar vader. In het boekje leest ze over een kluis bij de bank. In deze kluis ligt een kasboek van een plaatselijke onderwereld baas. Vol afschuw sluit ze haar ogen. Een besluit vormt zich in haar hoofd. Ze sluit de deur van haar vaders huis en loopt naar het park. Op de brug kijkt ze naar het ruisende water. Met al haar kracht gooit ze de sleutel in het water. Ze wil er niets mee te maken hebben.