Dokter Hak hield zijn handen tegen zijn getuite lippen.
‘Wat is het?’
Hij kraste alleen iets in mijn dossier. Ik gluurde mee.
‘Maar op iedereen past toch ...’
‘Alleen bij potjes, mevrouw. Voor dekseltjes geldt dat niet.’
‘Maar ...’
Hij pakte een schaalmodel. ‘Uw dimensies ze zijn …’
’Mijn huisgenoot is anders net als ik. Zij heeft heel veel potjes gepast.’
Hij wees naar mijn hoofd. ‘Grijs. U bent bijna veertig.’
Ik keek weg.
Hij krabbelde iets op een strook papier. ‘Hier, een experimenteel recept.’
Toen ik hem bedankte, kon ik mijn trillende stem niet onderdrukken.
‘Boontjesweg 15. Daar kunt u het ophalen.’
Ik wist niet dat daar een drogisterij zat. Binnen trof ik een donkerbruine ruimte. Iets ouderwets leek het. Achter de toonbank stond een man voor een kast vol bontgekleurde flessen. Hij las het briefje, fronste, en graaide een fles uit een koelkast.
‘Heeft u nooit een potje gepast?’
Ik knikte, mijn wangen werden warm.
Zijn blik scande mijn lijf.
Ik trok mijn blouse dichter.
Hij plaatste de fles met een glas. ‘Geen Sauvignon, maar Chardonnay. Het heeft dezelfde werking. Vier glazen per uur, maximaal vijf uur. Werkt het dan nog niet, raadpleeg dan uw Taxi.’
Ik bestudeerde het etiket. Op alcoholbasis. Ik nam voorzichtig een slok. Fruitig. Daarna goot ik alles achterover.
Het werkte snel. Een vrouw aan de andere kant van de toonbank lachte en kwam naast me zitten.
‘Kom je hier vaker?’
‘Nee. Ik ben nog nooit in een drogisterij geweest.’
Ze glimlachte. ‘Zo kun je het ook zien.’
‘Het is mijn medicijn.’
‘Zoek je een dekseltje?’
‘Ik bén een deksel.’
Ze keek op. ‘Ow, ik dacht.’
Ik dronk verder en boog naar haar toe. Ze verstarde, stond op en verdween een danszaal in.
Een danszaal... dat verbaasde me op deze plek. Nieuwsgierig ging ik er heen. Overal stonden interessante potjes. Bij een lange wortel sloeg ik mijn armen om zijn nek.
‘Hoi, ik ben Amber Pumpkin.’
Hij streek door zijn groene haarkam, maar een vriend trok hem weg. Ze fluisterden en lachten.
In het midden danste een meisje. Ik probeerde haar na te doen. Mijn heupen zwiepten, mijn buik volgde. Het was tevergeefs. De potjes verzamelden alleen rond haar. Zij had wel vormen – benen dun als prinsessenboontjes, een boezem als meloenen. Misschien zou dokter Hak daarmee kunnen helpen?
Ik ging terug naar mijn fles. De drogist trok hem weg.
‘Mevrouw, dit werkt niet. Tijd om uw Taxi te bellen.’
De taximan gaf me een papieren zak en een pepermuntje.
‘Waarvoor is dit?’
Hij lachte in de spiegel. Twee bochten later wist ik het, en dook met mijn gezicht in de zak.
‘Chardonnay?’ vroeg hij.
Ik knikte.
Thuis ondersteunde hij me tot de voordeur.
‘Wilt u mee naar binnen?’
Hij drukte alleen op de deurbel en vertrok.
Mijn huisgenoot deed open en begeleidde me naar de bank.
‘Ik ga nooit iemand vinden. Niets past op mij.’
Ze zette een glas water neer en ging naast me zitten. Ik leunde tegen haar aan. Kalmpjes streelde ze mijn haar.
Log in om te reageren
Beste zin: “Kalmpjes streelde ze mijn haar.” Geen metafoor, geen absurdistische constructie, geen uitleg. In het gebaar zit het hele verhaal: de eenzaamheid, de mislukking van de avond, én de troost die er toch is. En de ironie dat die troost niet van een “potje” komt maar van de huisgenoot die er...
Toen ik aan t verhaal begon dacht ik: ik zou een andere naam voor de dokter overwegen, dit brengt teveel associaties met het groenteconserveringsbedrijf in me naar boven. Later bleek dat dit natuurlijk juist de bedoeling was. Het is niet mijn cup of tea (of laat ik in t thema blijven: mijn smaak van...
Mag ik zeggen dat dit heel geslaagd absurd goed is. Proficiat, al vermeldde je de sleutel geen-een-keer, toch werkt het! ZGG
Het recept van de dokter is daarnaast ook een soort sleutel.
Interessant verhaal :) Ik heb zowel de lange als de korte versie gelezen, en ik vind dat het inkorten geslaagd is zonder afbreuk te doen aan het verhaal. Vier glazen per uur is wel erg stevig doordrinken. Maar wellicht past dat prima in een absurd verhaal als deze. Wat ik nog lastig te rijmen vind ...
Hoewel ik tevreden ben over de korte versie, heb ik het idee om het, na het inkorten, weer te verlengen. Vooral om bepaalde zinnen lekkerder te laten klinken. Het is nu soms wel heel erg kort. Daarbij dacht ik eraan om het experimentele middel een middel te maken dat voor potjes werkt maar voor dek...
De korte zinnen vind ik echter niet storend. Wellicht zou je er hier en daar één kunnen schrappen om elders iets meer ruimte te krijgen. (De oordelende wijze van de barman, misschien?) > "Daarbij dacht ik eraan om het experimentele middel een middel te maken dat voor potjes werkt maar voor dekseltj...