Zoete wraak

'Zeg het eens mevrouwtje.' De agent kijkt op van zijn laptop. Vluchtig oogcontact. Daarna de blik langs mij af naar buiten.
Ik klem mijn kaken op elkaar en wring er een glimlach uit.
'Ik heb een sleutel gevonden.' Ik houd een zwart geworden antieke sleutel omhoog. De agent zucht, zet zijn handen tegen de rand van zijn bureau en zet zich af. Zijn stoel kantelt tot het punt waarop het spannend wordt.

'Wat wilt u dat ik doe?' Zijn vermoeidheid druipt ervan af.
'Innemen. En rapporteren, neem ik aan.'
Hij rolt met zijn ogen.
'Als ik hem inneem moet ik hem inderdaad rapporteren. Wilt u dat werkelijk doen? Er hangt niet eens een label aan en hij ziet er behoorlijk oud uit.'
Hij wipt weer terug naar voren, leunt over het bureau naar mij toe en kijkt me strak aan.
'Jazeker, zo'n oude sleutel heb je toch niet zomaar op zak. Wie die verliest zal er zeker om treuren.'

'Dit gaat veel tijd kosten.'
Ik kijk hem recht in zijn indringende blik aan en knik.
'Dat is deze sleutel wel waard,' zeg ik.

Uiterst traag trekt de agent de laptop naar zich toe. Ik kijk naar zijn hangende wangen, de mondhoeken die nog net niet zijn schouders raken.
'Oké, gevonden voorwerp: sleutel. Waar en wanneer hebt u hem gevonden? Kunt u de situatie schetsen?'
'In de Govert Flinkstraat, gister rond 11.39 uur.'
'11.39 uur? Dat weet u zo precies?'
'Ik keek op mijn horloge nadat ik hem vond. Dacht dat het wel eens ter zake doende kon zijn.'
Onbewogen staar ik terug in zijn ongelovige blik.

Hij kijkt weer naar het toetsenbord en tikt met zijn wijsvingers het adres in. Typediploma zou geen overbodige luxe zijn. Een half uur later zijn we klaar.

'Nog even printen.' Hij slentert de kamer uit. Ergens op de gang komt hij een collega tegen. 'Om een godvergeten sleutel,' vang ik op.
'Idioot wijf,'  zegt de onbekende.

'Kijkt u eens. Ik denk niet dat het veel zoden aan de dijk zal zetten maar we waarderen uiteraard uw moeite.'
'Het zijn de kleine dingen die ertoe doen,' antwoord ik met een smalle lach. 'Als hij weer bij de eigenaar terugkomt, kunt u toch weer trots zijn op uw werk.' Ik kijk hem aan alsof ik hem de Nobelprijs voor de Vrede wil overhandigen.

'U komt me bekend voor,' zegt de agent. 'Bent u onlangs niet ook hier geweest?'
'U zou het moeten weten,' antwoord ik zonder hem nog aan te kijken en denk aan mijn vorige bezoek.

'Aan een reservesleutel hebben we helaas niet veel. Weet u hoeveel fietsen er dagelijks gestolen worden?' had hij ook toen uiterst vermoeid gevraagd.

Thuisgekomen sla ik de kast waarvan de antieke sleutel was, in elkaar en bedenk waarvan ik binnenkort aangifte kan gaan doen.