De wekker galmt. Mijn lichaam is koud en warmt op. Ik trek een mes uit mijn buik en bloed trekt naar binnen. Langzaam vult de omgeving zich alsof het vers ingetekend wordt – Sophie zit geschrokken op de oude bank in de hoek, een lege fles Bordeaux ligt op de grond, ons whiteboard staat vol berekeningen.
De klok staat op 6:47 en vervolgens 6:46. Ik staar naar het felle rode licht van de cijfers. Zeker een minuut lang want de tijd verspringt opnieuw – 6:45.
Ik leg de telefoon neer en wens succes. Het gesprek gaat over de formules op het bord, en over Sophie. Ik toets mijn nummer en pak de telefoon op.
Tranen lopen omhoog over de wangen van Sophie. ‘?un taW’ vraagt ze. Ze schenkt haar kop in. De koffiekan loopt vol.
Ik loop naar het bord. Rechtsonder het bord staan twee strepen onder 6:48. Met mijn stift wis ik ze uit.
De lege fles wijn vliegt omhoog in mijn hand, ik zet hem tegen mijn mond en spuug een grote slok wijn in de fles.
Mijn brein wordt helderder ook al zijn haar woorden mij onduidelijk ‘?teh ej teew’. Die vragende ogen die altijd iets ondeugends leken te hebben. Alsof ze mij bewonderden en iets meer wilden. Terwijl mijn pen over het bord strijkt en de formules uitwist kijkt ze me aan.
Een uur lang wis en schrijf ik formules op het bord. Sophie komt met suggesties tussendoor en kriebelt haar kladblok leeg.
Haar geur in de kamer verdwijnt maar houdt ik vast in mijn gedachten – een citrus-kweeperen-mixje met witte bloemen en iets spicy.
Ze verdwijnt uit de kamer met een fles Bordeaux. Haar gezicht zonder make-up staat op mijn netvlies. De kleine kraaienpootjes als ze lacht en ondanks haar dunne lippen is het altijd een volle lach.
De wekkerklok staat op 4:03. Is dat te laat of te vroeg? Waar blijft Sophie, ik heb haar nodig.
Ik loop door de gallerij van de flat. De deur van Sophie’s appartement gaat dicht. ‘mok ki’ zegt ze, en knikt haar hoofd. Ik wijs naar de 3:29 en met zwaaiende armen en een wekker in de handen sta ik voor haar neus. Sophie opent de deur, de deur waarop ik hard bons.
Met een gek pasje ren ik naar mijn kamer – mijn benen verward. De wekker loopt door … 3:28. Op mijn bed trek ik mijn kleren uit. Makkelijker dan ooit. Mijn sokken glijden recht van mijn voeten en ik trek ze inelkaar. Ik denk aan Sophie. Ik moet haar redden. Ik moet me aankleden en naar haar gaan.
Ik hang de telefoon op. 'Succes,’ klinkt in mijn oor. Ik moet Sophie van deze op hol geslagen quantumlus kunnen bevrijden door... zelfmoord? Ik neem de telefoon neer. De klok staat op 3:00 Wie belt op dit uur? Mijn whiteboard staat vol met mislukte berekeningen. Het leer van de oude bank plakt tegen mijn wang. Ik word wakker en langzaam daalt de wereld tot mij. Mijn telefoon rinkelt. Midden in de nacht.
Log in om te reageren
Ha Tinus: Het is: Ik word (daar moet de t weg) Origineel verhaal, helaas echt te weinig ruimte in een kortverhaal voor zo'n complexe inhoudt. Spannend begin met die mes in zijn buik.
Er goed verzonnen, ik vreesde kritiek op het tijdstip van aanvang maar uiteindelijk blijkt het begin het einde van het stuk. Ik heb het hierdoor meerdere keren gelezen, het gaat helaas enigszins ten koste van de inhoud. Maar het is buitengewoon creatief en ik vroeg me af of proces dan zo gaat dat j...
Ik heb erover nagedacht om het verhaal eerst normaal te schrijven en dan om te draaien. Maar het is voornamelijk begonnen bij het einde 6:48, al heb ik wel in het achterhoofd bedacht hoe het geheel er zou moeten uitzien. (een beetje zoals het graven van een tunnel waar je vanuit beide uiteinden naar...
Dat galmen zal ik misschien wel nog aanpassen. In de versie 1 opzet was het wakker worden (of dood gaan) iets ruimer beschreven. Waar ik aan denk is zo'n gevoel dat je soms de wekker hoort maar nog niet wakker bent en waarbij de omgeving wazig en langzaam als losse puzzle stukken inelkaar wordt ...
Hier ga ik erg goed op! Dus ik zou zeggen: experiment geslaagd. Het verhaal wordt interessant door dit soort zinnen: "Rechtsonder het bord staan twee strepen onder 6:48. Met mijn stift wis ik ze uit." En: "De lege fles wijn vliegt omhoog in mijn hand, ik zet hem tegen mijn mond en spuug een grote s...
Dank. De 500 woorden limiet heeft mij de das om gedaan. Ik zou dit eigenlijk nog wel wat verder moeten uitwerken. Versie 1 was een derde langer dan de huidige versie 7. Ondanks de schrijfspierpijn die ik erdoor kreeg, gaf het schrappen ook wel veel voldoening. Die oefening om het woordental terug...
Ik heb het einde nu ietsje aangepast. Misschien iets te direct. Maar goed. Voor de 500 woorden versie zie ik voorlopig geen andere uitweg.
De laatste alinea is nu inderdaad erg duidelijk. Het teruggrijpen naar de "success" aan de telefoon linkt het weer aan het begin van het verhaal. (Fijn!) Misschien is het benoemen van zelfmoord iets te direct. Zou iets in de trant van "zonder mij is deze quantumlus opgelost" of "ik ben erachter ge...
Wat een heerlijk vervreemdend verhaal Tinus. Daar zit we wat denkwerk achter om alles omgekeerd te beschrijven. Heel leuk. Ook dat de taal in omgekeerde richting loopt. Eén foutje in de zin:
De "t" in "houdt" moet weg. Met plezier gelezen.