Wegens familieomstandigheden in het buitenland op zoek naar een rustige en betrouwbare vrouwelijke oppas voor mijn dierbare kat.
Meer had niet in de advertentie gestaan, maar ze had zeeën van tijd na haar eindexamen en ze was dan wel niet de grootste dierenvriend die rondliep, maar hoe moeilijk kon het zijn om voor een kat te zorgen.
Dus ze had het nummer gebeld dat onder de advertentie stond en hier stond ze dan, in het midden van werkelijk niks. De oprijlaan naar het huis had eindeloos geleken en ze had sinds een kilometer of tien geen ander huis gezien. De eigenaar had niet overdreven toen hij zei dat ze wel tegen eenzaamheid moest kunnen.
Ze opende haar telefoon om de code op te zoeken die de man haar gestuurd had om de deur te openen. Ze toetste de cijfers in en hoorde de klik van het slot. Ze zwaaide de deur open en stapte de schemerige hal in. Het rook bedompt, een mengeling van vocht, schimmel en rottende aardappelen.
De kat zat in het midden van de gang en keek haar hooghartig aan, zoals alleen een kat dat kan. Het beest was zo zwart als een maanloze nacht en droeg een felrood bandje om zijn nek. Er glinsterde iets aan het bandje.
De kat liep op haar af en liet zijn staart om haar benen draaien. Ze bukte zich en aaide hem onder zijn kinnetje. Nu zag ze pas dat het een sleuteltje was dat aan zijn bandje hing.
‘He vriendje, wat heb je daar?’ en ze trok het sleuteltje van het bandje. De kat liet al zijn tanden zien, kromde zijn rug en siste luid. Razendsnel klom hij langs haar spijkerbroek omhoog, zijn scherpe nagels drongen door de stof en in haar huid. Hij beet haar met volle kracht in de overgang tussen haar schouder en nek. Dikke druppels bloed welden op uit de vier gaatjes.
Ze werd er gek van. Ze was al een week bezig om een sleutelgat te vinden waar die kleine zilveren sleutel op paste, maar haar expeditie was tot nu toe vruchteloos. Ze had het huis helemaal uitgekamd, van boven tot beneden, maar nergens had ze een geschikt sleutelgat gevonden.
Ze voelde zich ook niet zo lekker de laatste dagen. Ze vermoedde de kattenkrabziekte, tenminste, dat was het meest waarschijnlijke volgens dokter Google. Ze had al twee dagen niet gegeten. Ze was een verstokt veganist, maar ze had nu al twee dagen ontzettende zin in een lekkere sappige biefstuk, medium rare gebakken. En dat verrekte zonlicht deed pijn aan haar ogen.
Dan toch maar die kelder in. Voorzichtig liep ze de houten trap af. Een rottingslucht zweefde haar neus in. De kelder was helemaal leeg, op een grote houten kist na, met een klein sleutelgat. Het sleuteltje draaide moeiteloos rond. Ze trok het deksel open.
De man in de kist glimlachte en opende zijn armen voor zijn nieuwe bruid. Ze ging in zijn armen liggen en sloot het deksel.
De kat spinde tevreden.
Log in om te reageren
Beste Ine, Ah, een mooi vampiersverhaal! Mooi en duidelijk geschreven. Zou die man niet ook een sleutel hebben opgestuurd om het piepende hek open te krijgen, in plaats van een code? Maar goed, in Supernatural zagen we ook al dat vampiers met de tijd meegaan! Ze loopt alleen al een week rond zonder...
Bedankt voor je reactie ! Ik ben het met je eens dat de week te lang is, drie dagen zou geloofwaardiger zijn. Ik kwam tot die week omdat ik me zo voorstel dat het een proces is, dat vampier worden☺️ Nu valt het mij ook op , het woordje ze , daar zal ik de volgende keer op letten
Dag Ine, Ik volg de reactie van Emmy. Ik heb wel een forse kanttekening: De rottende lucht. Een vampier rot niet. Die verspreidt dus ook geen rottende lucht. Dat is meer iets voor zombies. 'Dikke druppels bloed welden op uit de vier gaatjes.' Dat is een keuze van jou als schrijver. Maar vanaf dat...
Hi Angus, Bedankt voor je reactie! M.b.t. die rottende lucht, de geur heb ik ook niet bedoeld als in de zin dat de vampier rot, maar dat is een geur die ik me voorstel bij een huis dat niet gelucht wordt , waar nooit een verwarming aanstaat etc en waar de bewoner voornamelijk in de vochtige kelder...
Hallo Ine, Je zou de advertentie cursief kunnen maken. Maar kan weg. In het midden van niets zou ik ook schrappen, de zinnen daarna maken dit al duidelijk en in het midden van niets is wel een heel letterlijke vertaling van het engelse begrip: in the middle of nowhere. Ik zou ipv nog een keer de ka...
Hi Emmy, Bedankt voor je reactie. Cursief is inderdaad een goed idee. Mbt in het midden van niks, ik doe dat wel eens met opzet, Engels heel letterlijk vertalen, dat is een dingetje van mij maar ik snap dat niet iedereen dat grappig vindt ☺️ De week is inderdaad wat lang , ik had beter voor drie d...
Creepy! Leuk verhaal. Mooie zintuigelijke beschrijvingen ook: rottende aardappelen hoop ik nooit te ruiken. Ben het wel met Edwin eens: laat de lezer het aan het einde zelf invullen, vooral in horror werkt dat vaak beter. "dan maar de kelder in" komt nu vanuit het niets, ik zou eerder in het verha...
O, leuk, vampiers! Leest fijn 👍🏻 Op het einde zou je misschien iets eerder op kunnen houden, bijvoorbeeld ze kijkt in de doodskist en glimlacht tevreden, of zoiets. Nu leg je het voor mijn gevoel iets te ver uit, en dat haalt de spanning een beetje weg. Wel de kat nog laten spinnen, uiteraard :...
Hallo Ine, Ik ben geen fan van vampierverhalen en -films. Ondanks dat je verhaal toch graag gelezen. Ter overweging: De advertentietekst zou ik cursief plaatsen. De passage waarin ze de kat ontmoet is goed beschreven. Ik zie het voor me. Ik zou alleen de vier puntjes in de nek weglaten; dat ve...
Hi Ancenita, Bedankt voor je reactie! De advertentie in cursief is een goede tip en wat betreft de vier puntjes bloed heb je helemaal gelijk. En dat we niet lezen over haar angst en schrik , dan worstel ik met de 500 woorden limiet en de keuzes die je dan moet maken over wat je wel vertelt of nie...