Het leer van de anderhalve eeuw oude band liet schilfers achter op Sara’s vingertoppen, als de droge huid van een gestorven ideologie. Pagina 423. Das Kapital. Tussen de felle kritiek op het fetisjkarakter van de waar uit de nalatenschap van baron Van Zuylen van Nijevelt, gleed een ijzeren sleutel. Zwaar, koud, met een baard die nergens in de eikenhouten stellingen neep, noch in de glazen vitrines of de monumentale eiken voordeur.
Stof danste in de vroege middagzon. De geur van vermolmd papier kroop in haar keel.
‘De inventarisatie vordert traag, mevrouw De Vries.’
De stem was als gesteven linnen. Laurens-Jan Berkhoff, voorzitter van de universiteitsraad en prominent senator, stond in de schaduw van de neogotische spitsboog. Zijn maatpak weerspiegelde het weinige licht.
Sara hield haar hand in haar jaszak, haar vingers verkrampt om het koude ijzer. ‘Het betreft een precaire collectie, meneer de voorzitter.’
Berkhoff stapte naderbij. Zijn glimmende schoenen kraakten op het parket. ‘Precairst is de positie van de tijdelijke contractant. De universiteit balanceert op begrotingsgrenzen. We zoeken naar... harmonie in de archieven. Geen inconsistenties. Begrijpt u mij?’ Zijn blik rustte op het opengeslagen boek. ‘Dat exemplaar moet naar de kluis van de raad. Vandaag nog.’
‘Natuurlijk,’ hees Sara. Haar keel proefde naar eeuwenoud gruis. ‘Ik catalogeer de laatste registers.’
Berkhoff glimlachte, een dunne, kalkachtige lijn. ‘Uitstekend. Een stabiele toekomst is veel waard.’
Toen de zware deuren achter hem dichtvielen, haastte Sara zich naar de wenteltrap. De zolder rook naar droogrot en vergeten tijd. Onder een spinnenwebben sluier stond een onopvallende, grenenhouten kist met een zwaar hangslot.
De sleutel paste. Het ijzer draaide met een gure klik om.
Geen goud. Geen verborgen manuscripten. Slechts perkamenten akten uit 1824, getekend door de stichters van de academie. Sara’s ogen gleden over de sierlijke letters: de initiële financiering van de leerstoelen, de bouw van de faculteiten, direct herleidbaar naar de scheepsjournalen van de Middelburgsche Commercie Compagnie. Slavenhandel. De fundamenten van de verlichting gekocht met de aderen van de suikerplantages. Dezelfde universiteit die beneden spandoeken had hangen over haar progressieve dekolonisatie-programma’s.
Ze hoorde Berkhoffs woorden weer. Harmonie.
Haar hand trilde niet toen ze de akten teruglegde. Het marxisme had haar één ding geleerd: macht is de controle over de productiemiddelen. En kennis was hier het kapitaal.
Met een droge klap sloot ze het deksel. Het hangslot klikte dicht. Ze stak de sleutel diep in haar zak, liep de trap af naar het kantoor van de decaan en glimlachte naar de secretaresse. Haar vaste aanstelling wachtte. Sommige geheimen zijn te waardevol om gratis te openbaren.
Log in om te reageren
Een machtig verhaal. Mooi ook, als gekozen thema. Een goed gekozen onderwerp dat blijk geeft van kennis van zaken over dat onderwerp. Ik ben zelf van het rechttoe rechtaan schrijven en zal dus nooit kunnen schrijven zoals je zelf doet. Dat betekent dat je naar mijn gevoel over veruit de meeste zinne...
Dag Michael, Ik sluit me aan bij de reactie van Jan. 'Zwaar, koud, met een baard die nergens in de eikenhouten stellingen neep, noch in de glazen vitrines of de monumentale eiken voordeur.' Eerlijk is eerlijk, Bij zo'n zin haak ik af. Net zoals bij '‘Natuurlijk,’ hees Sara.' Mij bekruipt dan het...
Hoi Michael, je hebt een zeer vaardige pen. Ieder voordeel heeft ook een nadeel: bijna elke alinea bevat formuleringen die hun eigen belangrijkheid benadrukken: ‘de droge huid van een gestorven ideologie’, ‘de stem was als gesteven linnen’, ‘een dunne, kalkachtige lijn’, ‘de aderen van de suikerplan...
Mooie zinnen, prachtig idee, en goed gedaan, omwille van deze tijden pas op met:
Niet dat het mij stoort, maar je weet het.
Wat ik erg kan appreciëren hoe je de taal samenvoegt met de setting en dat die het verhaal ondersteunen ZGG
Slim hoe je hier het niet passen van de sleutel gebruikt met meer gedetailleerde beschrijvingen van de ruimte.
Deze zin is niet zo fijn.
Hallo Michael, Het beeld is mooi, waarmee je opent. Ik zou het in een iets andere volgorde plaatsen. Eerder Iets als: Het leer van de anderhalve eeuw oude band was als een droge huid, schilfers bleven achter op Sara's vingertoppen. Pagina 423. Das Kapital. Een gestorven ideologie. De beelden die...