Enkele weken na de begrafenis maakt Anna het nestkastje schoon. Tussen oude veertjes en mos ligt een goudkleurige sleutel. De baard heeft de vorm van een kruis, de kop is opengewerkt.
‘Kijk eens,’ zegt ze ’s avonds aan tafel tegen haar dochter.
Mariekes vork blijft halverwege boven de tafel hangen.
‘Waar heb je die gevonden?’
‘In het nestkastje.’
Marieke neemt de sleutel in haar hand.
‘Hij zou hem weggooien.’
‘Wie?’
‘Papa.’
‘Je kent de sleutel?’
‘Hij had hem jaren altijd bij zich.’
‘Waar paste hij op?’
‘Dat wist hij niet.’
‘Onzin. Hoe kwam hij eraan?’
‘Hij zei dat hij hem gevonden had.’
‘Waar?’
‘Dat wist hij niet meer.’
‘Dat kan toch niet?’
‘Dat zei ik ook.’
Marieke legt de sleutel op tafel.
‘Gooi hem weg, mam.’
‘Waarom?’
‘Omdat je anders hetzelfde gaat doen als hij.’
‘Wat deed hij dan?’
‘Zoeken.’
‘Dat klinkt niet zo erg.’
Marieke verschuift wat sperziebonen over haar bord.
‘In het begin niet. De week voor hij stierf hadden we ruzie.’
‘Waarover?’
‘Over dat ding. Ik zei dat hij zijn tijd verspilde.’
Marieke schuift de sleutel van zich af.
‘Gooi hem weg.’
De volgende ochtend probeert Anna de sleutel op de voordeur.
Hij past niet. Niet op de kast in de schuur. Niet op de gereedschapskist.
Tegen de middag zit ze voor zijn bureau.
In de bovenste la liggen pennen, paperclips en een leesbril met een krom pootje.
In de onderste la vindt ze een foto. Een lege kloostergang. Hoge ramen. Licht op de tegelvloer. Op de achterkant staat: Sint Petrus.
‘Weet jij hier iets van?’ vraagt ze die avond.
Marieke trekt de foto naar zich toe.
‘Geen idee,’ zegt ze. Ze schuift de foto terug. ‘Je bent begonnen.’
‘Waarmee?’
‘Met zoeken.’
‘Ik probeer alleen te begrijpen.’
‘Dat zei hij ook.’
Marieke staat op en loopt weg. Bij de deur blijft ze staan.
‘Op het laatst had hij het nergens anders meer over.’
Maanden later bezoekt Anna het retraitecentrum.
In de kapel trekt ze haar jas uit. De sleutel glijdt uit haar zak en tikt op de stenen vloer.
Een oude priester bukt en raapt hem op.
Hij draait hem tussen zijn vingers.
‘Waar hebt u die vandaan?’
‘Van mijn man.’
De priester knikt.
‘Bijzonder.’
‘Kent u hem?’
De priester kijkt nog eens naar de sleutel.
‘Ik heb er eerder een gezien.’
‘Waar?’
‘Hier.’
‘En waar paste die op?’
De priester geeft de sleutel terug.
‘Dat weet ik niet.’
‘Maar iemand moet het toch weten?’
‘Dat dacht die andere man ook.’
Log in om te reageren
Hallo Jan, Oude kan weg bij veertjes. Het feit dat ze het nestkastje schoonmaakt maakt al dat de veertjes niet al te recent zullen zijn. (Een bezet vogelkastje maakt ze immers niet schoon.) De baard van de sleutel zou ik in dit geval toch zeggen, meer omdat baard bij niet veel mensen een woord is da...
'Oude kan weg bij veertjes. Het feit dat ze het nestkastje schoonmaakt maakt al dat de veertjes niet al te recent zullen zijn. (Een bezet vogelkastje maakt ze immers niet schoon.)' Ik las dit en toen dacht ik: Wacht even. Schrijven gaat om het oproepen van beelden. 'Veertjes' roept een ander beeld ...
Hallo Angus, Bedankt voor het meedenken. Je vindt dus ook dat de laatste alinea gemist kan worden. Je overweegt zelfs een zin eerder te stoppen. Dat is zeker een mogelijkheid. Ik twijfel. Vooralsnog laat ik de zin erna staan. Je opmerkingen hebben tot een sterkere versie van mijn verhaal geleid.
Dag Jan, Dank voor de waardering. Ter overweging. Mijn idee is dat als je eindigt met ‘Maar iemand moet het toch weten?’ daar meer uit spreekt dat ook Anna geobsedeerd gaat worden en zich gaat overgeven aan de zoektocht. Omdat het met die prangende vraag eindigt. ‘Dat dacht die andere man ook.’ als...
Hoi Angus, Ik denk dat je opnieuw een punt hebt. Wat vind je ervan als ik het verhaal stop na: 'Dat dacht die andere man ook.' ?
Ik vind het een ijzersterk verhaal. Ik zie een leven voor me van verkwiste tijd. En dan de horror dat die obsessie doorgaat bij zijn vrouw. Heel even had ik hoop op rust; toen de priester de sleutel herkende. De treurnis wordt daarna nog dieper. Zij gaat blijkbaar dezelfde gang na als hij. Dat de s...
Dank je Ancenita. Je waardering komt op een goed moment. 🙏🏻
Ik heb het verhaal herschreven.
Beste Jan, Het verhaal is best goed maar je weet dat ik bijna ga hyperventileren van zinnen met 1 woord of hooguit 3. Ik ga altijd denken dat het verhaal zich af moet spelen in bepaalde delen van het land waar een enkel woord genoeg is om elkaar te begrijpen en waar buitenstaanders (wij dus!) geen ...
[Reactie verwijderd op 5 juni 2026 om 19:15]
Hoi Lukas, Dank voor je reactie. Ja, die opmaak... dat is iets waar ik - in tegenstelling tot de korte zinnen - niks aan kan doen. De zinnen zijn makkelijk langer te maken door er allerlei franje aan toe te voegen, maar dat is niet de stijl waarin ik wil schrijven. Ik moet wel oppassen dat ik e...
Ha die Angus, Ik heb er lang aan geschaafd en ik ben er zeker tevreden over. En dat meen ik oprecht. Ik plaats sowieso alleen verhalen waar ik tevreden over ben. Is je reactie compleet? Ik krijg de indruk dat er een heel stuk ontbreekt. 'Dat begint bij: ‘Kijk eens,’ zegt ze tegen haar dochter.' ...
Dag Jan, Nogmaals. De vraag is echt oprecht bedoeld. Jouw stijl is de mijne niet. Dat weet je. Wat ik wel altijd knap vind, is dat het verhaal er altijd lijkt te zijn. Autonoom. Zonder dat ik een schrijver voel. Dat mis ik in deze bijdrage. Ik proef de schrijver door: ‘Kijk eens,’ zegt ze tegen haa...
Hoi Angus, Ik weet dat je oprecht bent. Als ik je reactie lees, zie ik wat je bedoelt. Ik zat in eerste instantie ruim boven de 500 woorden en moest flink schrappen. Je hebt gelijk dat ik als schrijver doorklink in plaats van de lezer in de scène te plaatsen. Een punt van aandacht voor de volgen...
Ik vind je tekst erg makkelijk lezend, logisch, spannend en toch ook bevredigend en met een mysterieus kantje. wat mij betreft perfect uitgevoerd, ZGG
Ik vind het wel een grappig beeld om te bedenken dat de vader onderweg naar boven de sleutel is verloren aan een vogeltje, die hem meeneemt naar zijn nestkastje. De beschrijvingen tussen de dialogen zijn mooi beeldend (vooral de eerste drie zinnen zijn mooi). Ik snap hem niet helemaal. Grootste pro...
Op een telefoon kun je ook shift+enter gebruiken. Je moet de shift toets dan wel ingedrukt blijven houden terwijl je de enter toets indrukt. Het is niet zoals met hoofdletters waarbij je alleen de shift kort hoeft in te drukken waarna deze vanzelf ingedrukt/geselecteerd blijft
Hoi Stefan, Bedankt voor je reactie. Ik tik mijn teksten op de iPad in Word, lettertype Garamond, 12 punten, regelafstand 1,15. De tekst die jullie onder ogen krijgen is het resultaat van de opdrachten 'kopieer' en 'plak'.
Regelafstand 'geen' is bij mij geen optie: de keuze loopt tussen 1 tot 3. 🥴
Je kunt ook 'plakken als platte tekst' /'paste as plain text' gebruiken. Op de pc kan dit de witregels voorkomen (Alleen heb je dan dat cursieve tekst niet wordt overgenomen, maar dat lijkt hier geen probleem. Het is maar één stukje 'Hebban olla vogala nesta' dat je dan moet wijzigen.)
Hoi Tinus, Bedankt voor het meedenken. Ik heb geen pc, alleen een iPad. Ook 'plakken als platte tekst' is geen optie die verschijnt.😢
Er zijn verschillende mogelijkheden om alsnog platte tekst te plakken. https://apple.stackexchange.com/questions/354992/how-to-copy-and-paste-as-plain-text-on-ios In het geval van de website hier. Als ik met android browse dan heb ik ook niet direct en altijd het 'paste as plain text'. Bijvoorbeel...
Ik heb net het verhaal gekopieerd, het geplakt in 'notities', het daar gekopieerd en weer geplakt bij 'Vertelvuur'. Zelfde resultaat. Ik zoek verder en anders is het wat het is. Ik zal in ieder geval de regelafstand op 1 zetten.
Als ik rechtstreeks in het tekstvak van Vertelvuur tik, krijg ik dezelfde opmaak. Ik concludeer dat er door mij niets aan te veranderen is.
Hoi Emmy, Dank je uitgebreide reactie. 'oude' kan weg. Bij 'de baard' vertrouw ik op de woordenschat van de lezer. 'Marieke' vervangen door 'ze' is beter. 'Jaren' laat ik staan om de intensiteit van de obsessie aan te geven. De vader wílde ook niet vertellen waar hij hem gevonden had; vandaar zijn...