‘Wat…modern. Is het iets van jou?’
Ik had mijn vrouw nog niet thuis verwacht.
‘Nee, zoiets componeren lukt me niet.’ Ik boog me naar de bladmuziek toe, gleed met mijn duim over de draad waarmee de bladzijden bij elkaar gebonden waren. Het schriftje had de neiging dicht te vallen. Met mijn neus zo vlakbij het papier, werd ik een milde eucalyptusgeur gewaar.
'Je moet jezelf niet onderschatten, Stefan.’
‘Dat doe ik ook niet.’
Dat ik de sleutel waarin de muziek was opgeschreven niet kon lezen en dat het daarom zo ‘modern’ klonk, zei ik maar niet.
Waar deze bladmuziek vandaan kwam, durfde ik mijn vrouw al helemaal niet op te biechten.
Toen ik Hugo Gropius met dat boekje zag zitten, in die droeve dagen na de plotselinge verdwijning van zijn vrouw, had ik me verwonderd over het handschrift op het titelblad. Het had iets kinderlijks. Dat zei ik ook. Hij had me daarop woest aangekeken. ‘Als je denkt dat het van een kind is, vergis je je,’ was het enige wat hij zei.
Hij was van de een op de andere dag gestopt met musiceren. Wij dachten dat hij er wel weer mee zou beginnen wanneer er een nieuw voorjaar kwam. Maar het bleef stil in huize Gropius, op het ritmisch geroer van zijn theelepel na.
Zijn zoon belde me even later op. Zijn vader bleek ook verdwenen. Geen sporen van inbraak, alleen een schriftje bij de piano. Of ik wist van wie het kwam. Ik herkende dat kinderlijke handschrift. Hij had gedacht dat het een brief was, in een taal die hij niet sprak. De manier waarop de tekens van elkaar gescheiden waren, deed inderdaad een patroon vermoeden. Misschien was het een alfabet?
Ik zag er iets anders in, herinnerde me ineens het deuntje dat Hugo’s vrouw in de dagen voor haar verdwijning floot. Ra-di-ra-di-ti had ze gefloten, met de helderheid van een merel. Steeds opnieuw. Ik probeerde het me weer voor de geest te halen, in welke toonsoort ze begon.
‘Ga je niet te lang door?’ Mijn vrouw kuste mijn schouder, vertrok naar onze slaapkamer.
‘Nog even.’ Had ik haar gezegd.
Ra-di-ra-di-ti, de sleutel had aan de andere kant gestaan. Waarom zag ik dat niet eerder? Hij was door iemand uitgegumd. Het was dus toch bladmuziek, precies zoals ik had gedacht. Het moest van rechts naar links worden gelezen en alleen met de linkerhand worden gespeeld.
Bij het einde aangekomen, rook de hele kamer naar eucalyptus. ‘Nu ben je van mij.’ Hoorde ik. Toen ik mij omdraaide, zag ik eerst alleen die heldere ogen. Het had de lengte van een kind, maar was het zeker niet.
‘Maar mijn vrouw.’ stamelde ik nog. ‘Ze zal niet weten waar ik ben.’
Log in om te reageren
Dankje Sonnema! Dat doet me goed!
Mysterieus en creepy! Heel sterk geschreven. Ik probeer me te bedenken of er nog een significantie aan de geur van eucalyptus is, maar kan het niet vinden. Zeer graag gelezen :)
Ik heb er bewust voor gekozen niet in het sandalwood of wierrook te duiken. Het idee van de eucalyptus komt eigenlijk vooral doordat ik in de eerste versie van het verhaal degene die de lengte van een kind had maar het niet was flosdraad had laten gebruiken om het boekje bij elkaar te naaien.
Wat een tof detail! Ik zou hier wel subtiel naar hinten in je verhaal, want de link is nu te vaag. Tenzij je het graag een mysterie houdt natuurlijk :)
Dank Ancenita, Ik ga dat van het 'me's aanpassen. Door het lied te spelen riep de hoofdpersoon een wezen op, (waarbij ik het aan de lezer overlaat wat voor niet-menselijks dat zou kunnen zijn) op zoek is naar geschikte musici om voor eigen gewin in te zetten.
Dank Nicoline, zie mijn reactie bij Ancenita voor een kleine verheldering over het einde.
Wat een creatieve vondst: een muzieksleutel op zich al, en dan ook nog van rechts naar links. Een heel leuk verhaal.
Leestekens, spatie. Hij had me daarop woest aangekeken. 'Als je denkt dat het van een kind is, vergis je je,' was het enige dat hij zei. Ook: was het enige dat hij zei....
Ha Jan, Dank, met dat wat en dat worstel ik vaak (bij was het enige dat/wat hij zei) Ik denk dat je laatste suggestie het fijnste leest. Dat zal ik ook aanpassen.
Prachtig verhaal Emmy. 'werd ik me een milde eucalyptusgeur gewaar.' Dat is naar mijn smaak iets te archaïsch taalgebruik. Van de andere kant past het misschien in de sfeer van het verhaal, maar het klinkt me iets te plechtstatig. 'Zijn zoon belde me even later op.' Hier worstel ik mee. Hetgeen v...
Ha ja, met dat archaïsch taalgebruik onderstreep ik de sfeer van het verhaal. Misschien kan ik beter bij een langer verhaal kiezen voor: rook ik een milde eucalyptusgeur. Ik begin steeds naar de niet archaïsche hoek te verlangen, dank dat je dit benoemd. Je slaat de spijker op zijn kop naar mijn be...
Briljant, leuk en prachtig voorgelezen (opnieuw dank!) ZGG en admiratie voor de creativiteit!
dankjewel Tony!
Dank Stefan!
Het plot is heel leuk. Een mysterieuze muziek compositie met een onbegrijpelijke sleutel. Het ra-di-ra-di-ti is heel grappig. Het lijkt op la-mi-la-mi-si, maar dan anders en raadselachtig. Knap detail. *** De zinnen zijn soms vrij lang maar lopen heel soepel en gemakkelijk. Het is aangenaam te lez...
Dankje dat je het benoemd dat je niet meteen duidelijk was wie er aan het woord was in de eerste alinea. Dat is echt een zwak punt in veel van mijn verhalen en iets dat ik (voor een volgende keer) voor wil zijn, zonder alles voor te kauwen, maar dat is nog een hele zoektocht. (Voor mij als schrijver...
Ha Ine, Dankjewel, ik wilde juist wegblijven van de meer standaard geuren. Zie ook mijn reactie op Persephone.
Briljante vondst, een muzieksleutel voor deze uitdaging - en je maakt het helemaal passend ook nog👍 Ik las het met plezier. Geheimzinnige verdwijningen, er rust duidelijk een vloek op dat schriftje en dat deuntje. De eucalyptusgeur is een aanwijzing die ik zo niet kan plaatsen. Doet me aan koala's...
Dankje Edwin! Zie ook mijn commentaar bij Persephone voor de Eucalyptus-verklaring. Ik ga het aanpassen bij gewaarworden. :-)
Een muzieksleutel! Origineel. En een melodie die een kleine demon oproept? Met plezier gelezen!