Het gestorven dorp

'Weet je zeker dat het de Boretstraat was? Je was zeven toen jullie hier vertrokken.’ Ik neem gas terug zodat An de omgeving waarin we rijden beter in zich op kan nemen. 
‘Ja natuurlijk.’ An draait haar hoofd mijn kant op en kijkt me met gefronste wenkbrauwen aan. 
‘Tegenover ons huis was een grote boerderij. Wij keken uit op de akkers en de stallen. Als er biggetjes geboren waren, kwamen de kinderen van de boerderij mij halen.’
Haar wangen gloeien rood. ‘Geen megastal, gewoon twee varkens en een paar knorrende kleintjes. En de mest rook gewoon nog naar stront.’

‘Nou, hier is geen boerderij meer te bekennen.’ Ik kijk naar al het asfalt en de Vinex Woningen, de kleine voortuintjes, betegeld of volgegooid met kiezel. ‘Zelfs geen boom of struik.’

‘Stop,’ roept An. In een reflex duw ik het rempedaal in. An schiet naar voren. Ze grijpt met haar hand naar haar hals, daar waar de veiligheidsgordel even langs haar huid geschuurd heeft. 
‘Die boom, dat bankje.’

Ik kijk haar niet begrijpend aan. 
‘Ja, dat bankje...Japie.’ Haar stem trilt. ‘Op die plek was een zandbak.’ Ze schuift haar hand naar haar borst. ‘Daar is Japie overleden. Bedolven onder het zand. Hij was jonger dan ik.’ Ze slikt en kijkt een andere kant op. 

‘Daar woonde Renate, mijn vriendinnetje', wijst An naar een rij woningen die uit een ander tijdperk zijn overgebleven. 
‘Dan stond ons huis daar.’ Ze wijst de andere kant op, richting een driehoog appartementencomplex. We rijden om het complex heen. Een eentonige ketting van grijs en wit geparkeerde auto’s ontkleurt het straatbeeld. 

‘Hier liep het vroeger over in een bospad. Aan het begin van dat pad stond een kleine heksenwoning, giechelt An. 'De bewoonster was oud en schreeuwde altijd onverstaanbare dingen.’ An’s gezicht betrekt. ‘De woning is ‘s nachts in vlammen opgegaan. Zij lag in bed. Vanuit mijn slaapkamerraam zag ik hoe de brandweer tevergeefs probeerde de brand te blussen. De geur…en het geluid, het knetteren van het vuur, de wind die er doorheen joeg, en dan opeens een knal en kraken van delen van het huis die in elkaar zakten.’ Er gaat een rilling door mijn lijf bij de beelden die An schetst. 

We kijken de kant op waar vroeger een bosrand moet zijn geweest en waar nu een verpleeghuis staat. “Het Stientjeshuis”, staat er op de gevel. 
‘Zou het naar haar genoemd zijn? Ik weet eigenlijk niet hoe ze heette.’
‘Wil je even uitstappen en hier wat rondlopen?’ 
‘Ik weet het niet Gui.’  An zucht. ‘Waarom komen er nu opeens allemaal doden naar boven drijven? Mijn buurmeisje. Achttien was ze. Verongelukt. Ik was zes, zij voelde als mijn grote zus.’

Ik leg een hand op haar schouder en strijk met mijn wijsvinger langs haar wang. 
Met een bleek gezicht kijkt ze me aan. 

‘Laten we naar huis gaan.’