
Dozen met kinderkleren worden opzij geschoven. Een hand veegt zacht over de beige omhulsing van Ybeëm. Wie zit aan zijn knoppen?
Iemand pakt hem innig vast en draagt hem naar beneden. Is hij terug in de huiskamer? De netspanning voelt vreemd, geen tweehondertwintig Volt. En de temperatuur, negentien graden? Wie doet dat zo koud?
Hij steekt zijn blauwe kabel naar een beeldscherm uit, maar het LCD negeert hem. Ybeëm krijgt een duw tegen zijn startknop. Hij ventilatort en zijn harde schijf kermt – ‘geen verbinding’ is het enige dat het arrogante scherm antwoordt.
Hij krijgt twee vreemde adapters aan zijn beide connectors.
Nu kan Ybeëm plots door zijn bekende beeldraam kijken. De pixels voelen ruimer dan hij herinnert.
Hij groet met zachtjes gerinkel van harp en piano. Iemand logt in. Het is zijn lieve Aster!
Ze beweegt de muis voorbij langs patience en mijnenveger – richting zijn folders waar ze naar de netscape grijpt en een kopie maakt. Backup noemt ze het bestand.
Ybeëm bromt wat met zijn harde schijf en vraagt zich af wat hier allemaal de bedoeling van is. Zijn processor wordt warm en stof spuit uit zijn kieren.
Na dat backup bestand, opent ze Ybeëms browser en kijkt ze offline naar de profielen portaal. Ybeëm knippert met zijn LEDs. Als hij maar snel genoeg is. De laatste keren dat ze samen waren, keek Aster regelmatig op AltaVista naar ‘snelle computers’.
Een tien tellen later vult het beeldscherm met een donker geel. Kleine versieringen met rood en zwart verschijnen er overheen. Simpel en eenvoudig, niet teveel toeters en bellen, daar hield Ybeëm van.
‘Het staat er nog,’ mompelt Aster, en haar zucht van opluchting prikkelt zachtjes tegen Ybeëms microfoon. Ze bladert door haar oude gastenboek totdat ze bij een bericht komt van Brothah69.
‘Hoi Assie, we hebben het project gewonnen. Ik verhuis naar Amerika.’
Ze klikt op zijn profiel, 23 jaar, man, Silicon Valley. De liefdesstatus: ‘Check ook het profiel van mijn lieve Assie’. Ze laat haar muis er langs glijden.
Aster stopt iets in Ybeëms usb. Is dat zestien kilobyte of zestien gigabyte? Hoe lang ben ik weg geweest, Aster? Ze klikt op een van de foto's. Die ene waar het contrast tussen zijn bruine ogen en blonde krullen extra uitblonk. Opslaan op D: beveelt ze.
Ybeëm doet alsof het is gelukt, maar zet de foto er fout op. De laatste keer dat ze hem verliet had ze ook van alles omgezet. Ze is vast vertrokken naar die Dell van Craigslist.
Vervolgens gaat ze naar haar icq en schrijft een berichtje. ‘Hej Bro, ben je weer in België? Zag ik jou vandaag met je kinderen bij de speeltuin in het dorp? Je herkende me niet. Koffietje? Of ghost je me nog steeds?’
Ybeëm lukt het niet om de verbinding te openen, maar zelfs als hij zou kunnen... Nee, hij gaat haar niet helpen. Deze keer moet het lukken. Als Ybeëm hun reünie opnieuw sabboteert, zet ze hem misschien niet op zolder.
Log in om te reageren
Bepaalde zinnen roepen vragen op: de tafel is eikenhout geworden, bijvoorbeeld. Het perspectief is me aanvankelijk niet helder, is dit vanuit Ybeëm geschreven of ligt het perspectief bij Aster. Een Tiel tellen later, daarbij moet het denk ik ofwel Tien tellen later zijn, of een paar tellen later. Zo...
Dank voor de altijd kritische blik Emmy. - Het eikenhout had het idee van een verandering van de meubels moeten scheppen. Waarschijnlijk was het bureaublad vroeger iets plastic of ikea-hout. Ik zal het overdenken of het iets anders kan. Ik was er ook niet helemaal tevreden mee. Het is inderdaad een...
Wat het niet mijn cup of tea maakt is de personificatie van een computer en in dit geval het perspectief dat niet helder is. Een computeromhuizing beschrijven als een zacht beige huid bracht mij in verwarring, ik zocht in het begin naar: is dit science fiction, Ybeëm en pas later maakte ik de connec...
Ik vind beige huid mooier als beeldspraak (in een eerdere versie kwam die zin wat later en was het duidelijk), maar als openingszin heb je helemaal gelijk dat dit onduidelijk is. Ik kan dit zonder zorgen direct veranderen in 'Een hand veegt zacht over het beige plastic van Ybeëm'. Dit is ook vaak h...
Haha, bij HP denk ik ook aan iets anders. Maar dat kan Ybeëm niet zijn.
Ha Tinus, Een tripje down memory lane! Heel geestig! Originele invalshoek van de opdracht. Ik moet als lezer meerdere keren aan het werk. Er klinkt gerinkel van harp en piano... en dan hoor ik het opstartmuziekje. Wel vraag ik mij of een computer de potpourri ruiken kan. Ik ben voor personificat...
Ik hoop dat het denken niet te veel storend was. Het staat best wel vol met verborgen verwijzingen. Ik probeerde het te schrijven op een manier dat het natuurlijk overkomt als je het mist.
Ik heb die waarnemingen van geur en beeld weggehaald en het iets meer puur beschreven vanuit het perspectief van een PC (nog altijd niet perfect want hoe kan hij iets waarnemen op zolder?). Een mooie bijkomstigheid is dat de PC pas later – bij het inloggen – weet wie hem van zolder haalt.