Ik gleed bijna uit net toen ik de kerk binnen ging. Mijn vloek was kort maar luid. Ik keek naar de vloer en negeerde het geroezemoes. Haastig schoof ik bij in de achterste rij. Ik zette mijn handtas naast me op de grond en deed mijn handschoenen uit, vinger per vinger. Dan zag ik rookpluimpjes uit mijn mond komen, en ik deed ze terug aan.
Het orgel begon te spelen, traag, zwaar en vals. Ik keek op en liet mijn blik door de kerk dwalen. Zoveel volk. Ik liet mij links wat uit de bank hellen zodat ik de kist kon zien. De priester stond met zijn handen in de lucht. Ik helde nog wat meer naar links, verloor mijn evenwicht en moest mijn hand op de grond zetten. Met mijn rechtervoet schopte ik mijn handtas om. Ik deed alsof ik iets van de grond geraapt had en stak mijn hand in mijn zak. Mijn buurvrouw keek me over haar bril fronsend aan. Daarna keek ze naar beneden. Ik trok mijn wenkbrauw op en volgde haar blik. Ik tuitte mijn lippen, knikte en zette mijn handtas recht.
Ik trommelde met mijn vingers op mijn knieën. Iedereen stond recht, ik ook. Ik strekte mijn nek en toen zag ik de foto op de kist, maar het was te ver om goed te zien. Toen ze langskwamen voor het stoelgeld, staken ze het bakje onder mijn neus. Ik bleef recht voor me kijken en stak mijn handen onder mijn billen. De vrouw naast me klikte afkeurend met haar tong. Ik draaide mijn hoofd met een ruk in haar richting. Ze schrok en schoof wat op.
Ik keek nog eens rond om te zien of ik niemand kende. Dat was moeilijk te zien met al die mutsen en sjaals. Een man hoestte, diep en pijnlijk. Een baby ergens vooraan huilde. Dan was het tijd voor de communie. Ik schoof mee aan, stapje per stapje, mijn blik gevestigd op de foto. Ik passeerde langzaam langs de kist.
Ik keek hem recht in de ogen op zijn foto. Enkel die kleine groef naast zijn neus herkende ik. Ik boog me voorover en hing met mijn gezicht vlakbij de foto. Iemand kuchte. Ik stond terug recht en drukte met mijn vingers mijn handschoenen dichter aan. Ik stapte uit de rij, zette een bloem uit het boeket op de kist wat rechter. Daarna draaide ik me om en ging naar achter. Bij de deur gekomen keek ik nog eens om. Iemand had de bloem uit het boeket gehaald. Ik stapte buiten en daar stond een man te roken. Ik stak mijn arm door de zijne. Hij schoot zijn sigaret weg.
Log in om te reageren
Hallo Frédéric, Ik zie het hele gebeuren voor me. Mooie details: de handschoenen die uitgetrokken worden, het bijna uit de bank vallen. Het blijft een raadsel wat de relatie tot de overledene is. Ik vond het wel lastig om door te lezen omdat zoveel zinnen met "ik" beginnen. Je zou wat meer mogen ...
Prachtig geschetste taferelen bij een uitvaart in de kerk, waarbij de lezer mag uitmaken wie er in kist ligt. Eén ding staat vast: het was een man met een groef naast de neus, die op een of andere manier het leven vergalde van de hp die terugkeerde om zich te vergewissen dat hij nu effectief uit haa...
Het karakter met de handschoenen en handtas is interessant. De doodskist is duister en dat maakt het prikkelend. De bloem geeft het ook meer kleur en smaak. *** Het is een sterke continue stroom (voornamelijk beeldende) beschrijvingen. Soms vond ik de details wel iets te veel of te herhalend (voor...