Even weer thuis

Het grind van de oprijlaan knerpt.

Een herinnering aan jouw laatste dag.

Vanuit de keuken dwarrelde de geur van versgebakken brood de trap op. Ik deed mijn best, maar het hielp niet.

Je sleepte jezelf je bed uit, propte je besmeurde lakens in de wasmand, deed je ding in de badkamer, schrobde je lichaam tot het gloeide, poetste de gedroogde tranen van je gezicht.

Liep de trap af, de keuken in.

Het is weer een mooie dag, jongen, zei hij die zich je liefhebbende vader noemde.

Ook op jouw laatste dag hield ik zwijgend de wacht toen je speelde op het gazon. Kraaien vlogen scheldend op uit de bomen die ons omringden. Je probeerde ze neer te halen met je katapult. Maar eigenlijk wilde je mij raken. Omdat ik je in de steek had gelaten. En ik wist dat je wraak zou nemen.

Aan het einde van die dag at je in de serre, je gezicht oplichtend in de avondzon. Met de schemering kwam weer het donkere zwijgen, gevolgd door het ritselende opvouwen van de krant, de blik, het dwingende handgebaar van je vader. Op het laatst deed ik weer niets. Al wist ik dat toen nog niet, dat het voor het laatst was.

De volgende ochtend knerpte het grind van de oprijlaan, net zoals nu. Een strenge vrouw in een mantelpakje, wapperend met een vuistvol papieren. De politieman schuin achter haar met zijn hand op het holster van zijn pistool. De vrouw nam je mee in haar auto, de politieman ketende je tegenstribbelende vader op de achterbank van zijn wagen.

Mijn ogen, die al die tijd weigerden te zien, zijn nu afgedekt met spaanplaat, maar met mijn gehoor is nog steeds niets mis. Een generator komt grommend tot leven. Mijn serre spat uiteen in een wolk van versplinterend glas. Met een geluidloze schreeuw van opluchting verwelkom ik de slopers. Ik wacht op een laatste woord van jou, staande naast de dragline. Dat je me vergeeft. Tevergeefs.