De mooiste dag van ons leven

Mijn vrouw doet de afwas in haar bruidsjurk. Ze heeft haar schouders hoog opgetrokken. Ik sta naast haar en pak de druipende borden aan om ze af te drogen. Ik veeg er een keer overheen met mijn theedoek en voeg ze dan toe aan de borden die staan opgestapeld op de grootste pit van het gasstel.

Het was best wel een mooie trouwerij. Mijn muziekmaten hadden zich beter kunnen gedragen, dat geef ik onmiddellijk toe. Maar mijn vrouw weet heel goed hoe dat gaat als je in een punkband speelt. Even los. Ze is zelfs een keertje bij een gig van ons geweest. Apetrots was ik. En zij ook, onwennig pogoënd in de moshpit. Toen we diep in de nacht waren thuisgekomen en onze stinkende kleren in een hoek hadden gegooid, ging ze op ons bed liggen, slechts gekleed in een verwassen T-shirt met daarop het logo van de band. Jammer dat haar moeder toen net bij ons logeerde, in ons arbeidershuisje met de papierdunne muren. Mijn schoonmoeder blijft graag van alles op de hoogte. Mijn vrouw weet dat.

Ik leg een hand op haar schouder. Lieverd? Ze draait zich van me af. Mijn hand glijdt af naar haar billen. Het was toch mooi? Lieverd?

De ambtenaar bakte er niet veel van. Misschien omdat we hadden gekozen voor het enige dagdeel dat trouwen gratis is in onze gemeente. Bij binnenkomst had ik gezien hoe ongelijk de gasten zich hadden verdeeld over de banken. Aan de ene kant de moeder van mijn vrouw en enkele ginnegappende vriendinnen uit haar muntthee-wereldje. Aan de andere kant mijn vrienden voor het leven. En, voor alle troepen uit, mijn getuige, Sharon, die ik zo lang heb gekend als Charles. Mijn rock ’n roll maatje.

Mijn vrouw blijft me aankijken met haar rug. Ze duwt nog een bord in mijn handen. Lieverd, trek het je niet aan dat die ambtenaar er zo verveeld bij stond. Voor hem is het alleen maar werk. Ik laat het natte bord op de stapel vallen.

Na het “Ja, ik wil” had Sharon de ringen paraat. Ze zag er prachtig uit. Mooier dan ooit. Ik aarzelde wat, geintje natuurlijk, en schoof toen de ring om de vinger van mijn vrouw. Sharon snotterde. Mijn schoonmoeder snoof hoorbaar. Mijn vrienden barstten a capella los in “Ever Fallen In Love” van de Buzzcocks. Ja, dat wilde ik wel.

Mijn vrouw keert zich naar mij toe. Ik zag het wel. Op mijn eigen bruiloft. Wat? Wat dan, lieverd? Hoe je naar haar keek toen je de ring om mijn vinger schoof. Zij, Sharon. Charles. Hem. Ze pakt de gasaansteker en laat het vuur onder de stapel borden opvlammen.