Een waarachtig leven

'Henri!'
Ik herken de stem van Jos ergens achter mij. Shit. Ik versnel mijn pas. Kijk niet om. Neem mijn mobieltje uit mijn jaszak en houd het aan mijn oor.

'Hé, Henri!’
Ik voel een lichte tik op mijn schouder en kijk langzaam om. Jos hijgt, buigt voorover met zijn handen op zijn knieën en kijkt schuin omhoog. Zijn knalrode gezicht glanst van het zweet. Heeft die kerel nu werkelijk gerend om me in te halen? Mafkees.

Jos komt omhoog, haalt een verkreukelde, harde zakdoek uit zijn broekzak en wrijft ermee over zijn voorhoofd en in zijn nek. Ik stel me voor wat die zakdoek achterlaat op zijn huid.

'Hé Jos.' Ik zet mijn meest verbaasde gezicht op.
'Henri, man ... al een paar keer geroepen ... je hoorde me niet.' Hij legt zijn hand op mijn schouder en kijkt me vragend aan.
'Dacht dat je in Zinal zat voor het zomercongres voor yogadocenten.'

Zijn geblaber over transformatie tijdens het feest van Rita komt weer boven. 'Hoe maak je met één beeld voelbaar dat iemand iets essentieels is kwijtgeraakt – of juist heeft gevonden?' had hij me gevraagd terwijl hij een grote slok van zijn martini nam. Ik heb waarschijnlijk als een kommetje pudding naar hem gekeken. 'Waarachtigheid,' had ik met mijn dronken kop geantwoord. Het was het eerste dat in me opkwam omdat ik die middag bezig was geweest met de voorbereiding van het congres in Zinal. Het thema dit jaar was: Hoe leid je een waarachtig leven? Slap gelul over de link tussen zijn tentoonstelling en mijn congres had de rest van de avond gevuld. 
‘Kom naar mijn opening, kerel,’ had hij gezegd met een joviale klap op mijn schouder.
‘Gaat helaas niet, congres is in hetzelfde weekend,’ had ik gelogen.

Jos laat mijn schouder los en duwt een pluk haar terug in de midlifecrisis knot die schuin op zijn hoofd hangt.

'Ja, ja, klopt, daar zou ik nu ook eigenlijk moeten zijn, maar ik vertrek vanmiddag pas.'
'Ah jammer, ik had al gehoopt dat je je vergist had in de datum, dan had je vanavond nog bij de opening van mijn tentoonstelling kunnen zijn.' Hij kijkt me indringend aan. Zou hij weten dat het congres pas volgende week is?

'Ik heb vanochtend bij Rita de sloten verwisseld, ze was haar sleutels kwijtgeraakt. Helemaal over de toeren. Ze sliep niet meer.'
'Hmm, zo ken ik Rita niet, gaat het wel goed met haar? Och, dat vraag ik haar zelf wel vanavond.’
'Ze is verstrooid,' mompel ik. Dat is een goeie. Als hij er vanavond naar vraagt en Rita hem vertelt dat ik de sloten vorige week vervangen heb, zit ik goed, denk ik.

'Ik moet nu echt gaan als ik op tijd in Zinal wil zijn,’ zeg ik terwijl ik me al half omdraai. 
‘Echt jammer man, dat je niet kunt komen. Veel plezier in Zinal.’
'Waarachtigheid, was het thema, toch?,’ hoor ik hem nog zeggen als ik van hem wegbeen.