Vévé

'Goed dat je bij Sol bent weggegaan.'
'Ik ben niet weggegaan. Sol heeft mij verlaten.' Ik kijk naar het grijzende haar van Peter. Het is lang geleden dat we elkaar gezien hebben. De zonnebril verbergt zijn ogen, maar ik weet precies welke blik er achter die spiegelende glazen schuil gaat.

'Waarom? Vond ze je niet goed genoeg?' Hij neemt een flinke slok van zijn wijn en leunt op zijn ellebogen op de tafel. Het pootje van het glas rolt tussen zijn vingers heen en weer.
'Dat weet ik niet. Daar heeft ze zich nooit echt over uitgelaten.'
'Hmm, typisch.'

'Er is iemand anders,' antwoord ik, zijn gehum negerend.
'O?' Hij zet zijn glas neer en leunt achterover. 'Wie? Hoe lang al?'
'Vévé. Sinds januari.'
'Zo, je laat er geen gras over groeien.'

'Ze is geweldig. Sol gaf me opdrachten, maar Vévé daagt me uit.'

'Wacht even.' Peter wijst met zijn kin naar een tafeltje met jongeren achter ons. 'Ik ga even een sigaret bietsen bij die knul.'
Hij schuift zijn stoel naar achteren. Mijn blik dwaalt af. Ik denk aan Vévé, aan de vraag die ze me stelde: wat zij in mij losmaakt.

'Hallo, zussie.' Peter knipt zijn vingers voor mijn gezicht. Ik schrik op.
'Vertel me nu maar eens wat meer over Vévé.' Hij neemt een trekje van zijn sigaret. Hij rookt als een beginner, denk ik.

'Ze is veelzijdig. Soms denk ik dat ze een meervoudige persoonlijkheid heeft. Ze daagt me uit mijn stem te laten horen, spoort me aan te vertellen — de waarheid, of een verdraaide waarheid. Door haar durf ik los te gaan. Woorden te geven aan mijn fantasieën.'

'Je gloeit helemaal. Nog even en je geeft licht.' Peter lacht. 'Die Vévé moet wel heel bijzonder zijn.' Hij drukt zijn sigaret uit in de asbak en kijkt naar zijn lege glas. 'Maar wat zei je nou over een meervoudige persoonlijkheid? Hoe ziet ze eruit?'

'Ik heb haar nog nooit ontmoet. We schrijven elkaar via het internet. Het …’
'Je bent toch niet met een of andere gestoorde weirdo aan het schrijven?'
'Nee, natuurlijk niet. Waar zie je me voor aan?' Ik pauzeer even. Ik kijk van hem weg, doe alsof ik op zoek ben naar de bediening.

'Ze lijkt een beetje op Sol, maar dan anders. Ze daagt me uit met steeds een andere naam, reageert ook met verschillende namen. Het lijken echt allemaal verschillende persoonlijkheden, elk met een eigen karakter, eigen verhalen. Ze boeien me stuk voor stuk.'

Peter zit op het puntje van zijn stoel. 'Hoeveel zijn het er, die personen?'

Ik tel langs mijn vingers. 'Tony, Tinus, Gi, King Charles, Emmy, Jan, Kruidnagel, Persephone...' Ik laat mijn hand zakken. 'Zeker nog negen meer. En waarschijnlijk vergeet ik er dan nog een paar.'

'An.' Peter kijkt me aan. 'Sybil* is er niets bij. Ik vind het maar niks.'

'Kan mij het schelen.' Ik wenk naar een ober. 'Ze zet me in vuur en vlam.'