Gelie

‘Hallo Siem.’
Ik kijk om me heen. Niemand. Waar ben ik? Waarom lig ik op een deken, in een grasland onder het bladerdak van een gigantische linde? Die deken. Ik strijk met mijn hand over de pluizen. Kijk naar een patroon uit mijn kindertijd. Er steekt een licht briesje op. Bladeren ritselen, takken wiegen. Het lijkt op het geluid van de zee. In de linde zoemen insecten. Hoe ben ik hier terecht gekomen?  En waar…

‘Hallo Siem.’
Weer die zachte, vrolijke stem. Er is echt niemand te bekennen. Misschien is er iemand aan de andere kant van de boom. Ik sta op. Het duizelt me een beetje. 

‘Blijf nog maar even zitten. Dat is beter voor je.’
‘Waar ben je? Ik hoor je wel maar zie je niet,’ zeg ik enigszins ongeduldig. 
‘Hier. Beneden bij de boom.’

Ik kijk omlaag. Daar zit een geel gummi poppetje dat me met een grote brede glimlach aankijkt. Zo'n zelfde poppetje had ik voor Sietske gekocht. Gelie, had ik hem genoemd. Een tussenstop bij een tankstation. Een goedmakertje. Omdat ik weer te laat thuis zou komen en haar geen verhaaltje meer voor zou kunnen lezen. Andrea had haar vast al naar bed gebracht.

‘Zo, jij ook hier,' zeg ik zonder een antwoord te verwachten. ‘Zie jij hier iemand anders dan ik?'
‘Nope. Geen enkele andere ziel dan de jouwe,‘ antwoordt Gelie. Zijn lach wordt nog breder, lijkt de hoek om te gaan van zijn bolle hoofdje.

Met open mond staar ik naar het poppetje dat nu zijn benen over elkaar legt en zijn armen achter zijn hoofd vouwt. Ik steun met een hand tegen de linde om mijn evenwicht te bewaren.

‘Ben ik gek geworden?’, denk ik hardop.
‘Nee, Siem, je bent in de overgang. Of beter gezegd: wij zijn in de overgang.’ 
‘Nou, ik weet niet hoe het met jou zit, misschien ben jij een vrouw, maar ik ben zeker niet in de overgang.’ Waanzin, sta hier tegen zo'n gummi ding aan te kletsen.

‘De overgang naar een volgend leven.’
Gelies glimlach is een rechte streep op zijn gezicht geworden. 
‘We hebben een auto-ongeluk gehad.’ Gelie pauzeert even, alsof hij controleert of zijn woorden binnen komen. 
‘Je had mijn hand in het ventilatierooster gestoken. Ik bungelde daar wat met die wind tegen mijn lijf en luisterde naar jouw klaagzang.’

Vage beelden van een gehaaste rit naar huis. Hoe ik me voorgesteld had dat Sietske Gelie bij een arm en been zou pakken en hem verongelijkt door de kamer zou schieten. Daarna zou ze me kussen.

‘Jij gaat het goed maken voor me, makkertje,’ had ik tegen het speeltje gezegd. 
‘Jij gaat me een tweede kans geven vandaag.’

Langzaam dringt het tot me door. 

‘Je schoot los uit de ventilator.’
Gelie knikt.
‘Dat armpje van jou werd steeds langer.’
‘Mijn kwaliteit.’
‘Ik wilde je redden.’
‘Dat is je gelukt. Hier zijn we.’