Al is de leugen nog zo snel.
‘Dat was gezellig, zegt ze.’
Als jij er maar niet bij was, denkt ze, Jan aankijkend.
‘Zullen we nog even ergens het glas heffen,’ vraagt Fred.
‘Ik wil wel, maar waar? Anneke is allergisch voor katten. Toch?’
Jan kijkt haar aan en vervolgt:
‘Dat vertelde ze vorige week.’
‘Oh, dat is jammer.’
‘Allergische reacties kunnen pijnlijk zijn.’ Fred wijst op de rode plekken op haar hand.
‘Ja,’ zegt ze, ‘het jeukt.’
Dat ze haar hand verbrandde zegt ze niet. Bij Jan gaat ze echt niet naar binnen. Bij Fred daarentegen. Knappe knul met mooie auto.
Anneke denkt aan vorige week. Jan wilde dat ze bij hem een glaasje kwam doen. Er zaten twee grote katten voor zijn raam. Een goede smoes vond ze het toen.
‘We moeten eerst even langs mijn huis, voedertijd,’ zegt Fred.
Voor het raam van zijn huis zitten twee enorme katten.
‘Ze logeerden vorige week bij mij,’ zegt Jan. ‘Echt lieve beesten hoor. Jammer dat je allergisch bent.’
Anneke kan zich we voor de kop slaan. Hier is geen weg terug,.
Fred heeft vanavond een verhandeling gegeven over leugens. 'Zelfs leugentjes om bestwil tolereer ik niet.' zo eindigde zijn toespraak.
Log in om te reageren
Hallo Emjee, Tsja in zo'n situatie kun je je wel voor de kop slaan. Leuk geschreven, heel levendig. Alleen bij de afsluiting valt het verhaal een beetje dood. Onderstaand stukje zou je als gesprek aan tafel kunnen uitwerken. Dan wordt dat ook wat levendiger. >> Fred heeft vanavond een verhandeli...
Haha, ja dan heb je spijt van de smoes die zo slim leek 😁 Leuk gevonden, en leuk om te lezen. Ik moest even mijn best doen om te volgen wie nou precies wat zei, maar de stukjes vielen wel op hun plaats.