De laatste kruidenier
“Per 1 october sluiten wij.” Het handgeschreven kaartje is scheef aan het raam geplakt. Een ouderwetse etalage schuilt er gedeeltelijk achter. October staat er, een teken dat het oude eigenaars zijn. Misschien hebben ze het zo op school geleerd. Nu, anno 1994, schrijven we het niet meer zo.Ik ga naar binnen. “TRR TRING” het belletje dat boven de deur geplaatst is, laat horen dat ik de winkel binnen stap. Het is een kleine donkere winkel, deze man is duidelijk niet met de tijd meegegaan. Het is geen “modern-nostaligisch” kruidenierszaakje. Nee, het is echt ouderwets.Aan weerszijden een toonbank. Rechts als achterwand een glazen wandkast, duidelijk handwerk, simpel maar doeltreffend, pakjes sigaretten in een keurige rij, sigaren en pijpen, pijpreinigers en zakjes tabak.Achter het glas duidelijk zichtbaar een ander handgeschreven kaartje. “CIGARETTEN NU VOOR INKOOPPRIJS”. Ik zie merken die je nergens meer kan vinden, onbeperkte houdbaarheid.
Aan de linkerkant een identieke toonbank, daarop een weegschaal. Er achter een glazen kast met daarin potten snoep, drop en lollies. Zullen ze hier de drop nog per stuk verkopen? Ik vraag het.
‘Nee, de jeugd is verwend, ze willen een hele zak, ze gaan naar de supermarkt. Ze krijgen veuls te veul zakgeld.’
De man gaat verder: ‘Van mijn vader ge-orven. De winkel, ja, de hele handel. Een krantenwijk erbij en in het voorjaar bij de mensen behangen. Groot gezin, dus ik moest wel.’
De man vervalt in gepeins, hij zucht, haalt zijn schouders op. ’En nou gaan we dicht.’
Steeds meer herinneringen komen bij hem boven.
‘Het was een andere tijd. Huis vol kinderen. Winkel vol klanten, en … de politie hè, de politie. Iedere zondag stonden ze op de loer. Ineens was er de winkelsluitingstijd. Ik deed daar niet aan mee. Ik niet! Als de boeren ‘s zondags uit de kerk kwamen moesten ze toch een rokertje kunnen halen. Ja toch? Altijd die politie, altijd bekeuren.’
Hij poetst zijn bril, beslagen door heimwee?
‘En moet je tegenwoordig zien. Alles is open. De burgemeester komt ‘s avonds laat nog even langswippen om zijn pakkie sigarette te halen. Ja tijden veranderen,
Maar het gaat niet meer, zelf teveel gerookt ik kan bijna geen asem meer halen, ik zag je wel kijken, longen op. Ik ben vijf en zeventig, maar voel me soms wel negentig. Me kapot gewerkt en bijna doodgerookt, maar we wisten het niet, wie wist nou dat roken slecht was? Niemand toch? De dokter rookte ook!’ Voor de vrouw gaat het ook niet meer.
Ze is in de winkel overvallen, zo’n klotejochie graaide de kassa leeg. Ja dat was een barre tijd.’
Hij kijkt me aan: ‘Zeg het maar wijffie. Het kan vandaag nog. Jij bent de laatste klant.’
Log in om te reageren
Hallo Emjee, Weemoedigheid, dat roept je verhaal bij me op. De sfeer heb je goed beschreven. Een mooi verhaal. Een paar kleine dingetjes: >>Er achter een glazen kast met daarin potten snoep, drop en lollies.>Een krantenwijk erbij in in het voorjaar bij de mensen behangen<< De eerste "in" moet ...
De oude schrijfwijze van woorden werkt goed in dit verhaal. Wat het woord georven betreft: ik erger mij er nog steeds aan bij het kijken naar 'Kunst of Kitsch' op de Nederlandse TV, waar het woord om de haverklap gebruikt wordt. Verder wordt het winkeltje en zijn uitbater zo goed beschreven dat je h...
Het begin is mooi beschrijvend (de ouderwetse sfeer van de tabakszaak), maar daarna gaat het veel richting een eenzijdige dialoog/monoloog over gebruik van tabak. De burgemeester is wel een leuk speels detail. Maar het blijft te overduidelijk belerend.
De schrijfstijl vindt ik heel fijn. Het einde en de link met de uitdaging vindt ik te ver gezocht en het leidt misschien af van de hoofdlijn van het verhaal. Naar mijn idee had je dat thema niet zo overduidelijk hoeven te integreren, en kun je eventueel met iets anders eindigen.
Dit ...
te belerend? Het is de oude man die dat vertelt. Ik vind het niet belerend. Je moet het wel in de tijd zien. ook het woord georven was gewoon het woord dat men in die tijd gebruikte. Ik zag naderhand inderdaad wel dat ik ben uitgegaan van DE LAATSTE KLANT en de rest van de uitdaging terzijde heb ...
Mijn opmerking over georven was enkel typografisch en niet inhoudelijk (dat het bijvoorbeeld geërfd zou moeten zijn). Het ging over het streepje en dat je schreef ge-orven inplaats van georven. Bij mij kwam dat streepje net bij een regel- afbreking en ik dacht dat Tony een nieuw functie in had geb...
> Ik vind het niet belerend. Je moet het wel in de tijd zien. Ik weet niet zo zeer wat 'in de tijd' ermee te maken heeft. Het is voor mij meer dat het verhaal strand in een lange monoloog van de oude meneer. ‘Het was een andere tijd. Huis vol kinderen... ... Ja dat was een barre tijd.’ Daarbij ...
Tussentijdse lees-opmerking. Bij ge-orven moest ik even kijken of dit een nieuwe hippe functie van Tony was en ging over naar een andere scherm weergave. Maar goed, het is dus bewust, interessant. Ik lees verder (ik zit er nog in).
Het is ook lastig, maar je schrijft uiteindelijk voor de lezer. Vergelijk het met een grap maken: iedereen weet in zijn hoofd waarom de grap grappig was, maar zodra iemand het uitlegt is de lol eraf. Zo is het ook voor een lezer veel leuker om zich slim te voelen en iets door te hebben, zonder uitl...
Hoi EmJee, Je verhaal voldoet goed aan de uitdaging om iemands laatste werkdag te beschrijven. De nostalgische sfeer en de persoonlijke herinneringen van de kruidenier brengen de lezer terug naar vervlogen tijden. Echter, het ontbreekt aan een specifiek moment waarop de kruidenier iets doet wat hij...