Donderdag

“Dat is niet van mij,” zei ze, en op dat moment was de schade nog klein. De rode bh lag op het voeteneinde van het bed, een D-cup, en Marleen was een kleine B. Stefan stond in de deuropening met zijn weekendtas nog over zijn schouder, twee dagen eerder thuis dan afgesproken, en ze had het ding net niet snel genoeg onder het dekbed kunnen schuiven.

Ze had kunnen lachen. Ze had kunnen zeggen: “sorry, ik wilde het anders vertellen.” Stefan was geen monster.

Stefan keek naar de bh en dan naar haar. Hij zette zijn tas neer met die zorgvuldigheid van hem, alsof het belangrijk was dat de tas precies parallel met de plint kwam te staan.

“Van wie dan?” vroeg hij.

Sophie, dacht ze. Sophie uit Mechelen. Ontmoet op een congres in oktober, en daarna nog drie keer in een hotel en gisteren hier thuis. Nee, dacht ze, een vreemde naam zou hem doen zoeken. Beter iemand van het werk. Of een vriendin.

“Van Inge,” zei ze.

Inge was haar zus. Inge was getrouwd met Bart, een rustige boekhouder met een bril en een tuin waar hij rabarber kweekte. Ze had drie kinderen en een glutenintolerantie en kwam elke eerste donderdag van de maand bij hen eten.

Stefan keek niet meer naar Marleen. Hij keek naar het raam, naar de gordijnen die ze vorige zomer samen hadden uitgezocht, en zijn kaak deed dat ding waarvan ze altijd dacht dat het schattig was.

“Inge…” herhaalde hij.

Ze knikte.

“Wat doet de bh van Inge in ons bed?”

Een halve seconde lang trok haar hoofd zich open als een waaier. Inge was komen passen voor een feest, een trouwfeest, een verjaardag, en had de bh hier laten liggen. Inge had borstkanker en haar gevraagd lingerie te bewaren voor als ze terugkwam, een geheim, een verrassing voor Bart. Inge was die middag binnengevallen in tranen omdat Bart haar had geslagen - Bart had haar nog nooit geslagen - en had zich uitgekleed om de blauwe plekken te tonen. Inge had het ding gekocht, in een opwelling toen ze de sexshop passeerde, en durfde het niet mee te nemen naar huis. Ze hadden zich verkleed voor de lol, en selfies genomen, naakt, twee zussen die zich nog eens jong wilden voelen.

Allemaal te gek. Allemaal te veel uitleg voor een bh op een dekbed.

“Ze had intimiteit nodig,” zei Marleen. “Ik bedoel, gewoon… iemand die haar vasthield. Bart is moe de laatste tijd. We hebben hier wat geknuffeld en ze is in slaap gevallen op het bed. Ik denk dat ze hem vergeten is.”

Stefan keek haar aan.

“Geknuffeld…” zei hij.

“Ja.”

“In bed.”

“Ja.”

“Zonder bh.”

“Het was warm,” zei Marleen. “Ze had het uitgedaan omdat het ongemakkelijk lag.”

Stefan ging op de rand van het bed zitten. Hij pakte de bh op, voorzichtig, alsof het een dood dier was. Hij hield het ding tegen zijn neus en ze zag hem ruiken, lang, met gesloten ogen.

“Het ruikt zoet,” zei hij.

“Ja,” zei ze.

“Inge gebruikt dat parfum niet.”

Ze hield haar adem in.

“Het is nieuw,” zei ze. “Ze probeert iets nieuws.”

“Wanneer?” vroeg hij.

“Wat?”

“Wanneer was dat knuffelen.”

“Een paar keer,” zei ze. “De laatste maanden. Het is…  het was niet… ik weet niet hoe het is begonnen.”

Stefan knikte langzaam, en in dat knikken zag ze plotseling iets terug van vorig jaar, augustus, het terras bij hun ouders, Inge die uit het zwembad kwam en zich omdraaide om haar haar uit te wringen, en Stefan die naar haar keek op een manier die Marleen toen had weggeschoven omdat het te makkelijk was om er iets achter te zoeken. 

Hij legde de bh op zijn schoot, vouwde de bandjes naar binnen met een precisie die haar ontwapende. “Kom hier.”

“Wat?”

“Kom hier,” herhaalde hij, en hij klopte op de matras naast zich.

Ze ging zitten. Hij rook naar koffie uit een automaat, naar het hotel waar hij twee nachten had geslapen in plaats van vier. Hij legde een hand op haar dij, hoog, hoger dan gewoonlijk, en ze voelde door de stof van haar pyjamabroek heen hoe warm zijn handpalm was.

“Vertel het,” zei hij.

“Wat?”

“Hoe het ging. Met haar.”

Zijn hand schoof hoger.

Ze begon te vertellen.

Ze beschreef schouders, en het waren Sophies schouders, smal en sproetig, met die knik bij het sleutelbeen waar Sophie verlegen over deed. Voor Stefan waren het Inges schouders. Hij vroeg of ze rond was bij de heupen, en Marleen zei ja, en zag Sophie voor zich, breed, een lichaam dat haar de eerste keer had verbaasd. Stefan zag zijn schoonzus in een badpak bij een zwembad, augustus, vorig jaar.

Zijn ademhaling werd zwaarder. “Hoe is haar mond?”

“Zacht,” zei Marleen. “Zacht en koppig tegelijk.”

“Zacht…” zuchtte hij.

Ze had hem terug kunnen halen. Ze had Sophies naam kunnen zeggen. Maar ze keek naar zijn gezicht, naar de manier waarop hij nu, eindelijk, zijn ogen sloot zoals hij ze in elf jaar nooit voor haar had gesloten, en ze besefte: als ze nu Sophie zei, zette ze hem terug in een kamer waar geen van beiden meer wilde zijn.

Hij trok haar pyjamabroek naar beneden. Zij liet hem begaan. Het was de heftigste seks die ze in jaren met hem had gehad. Sophies handen op haar heupen, Sophies brede mond. Voor hem zijn schoonzus.

Naderhand lag hij naast haar en aaide hij haar haar.

“Donderdag,” zei hij.

“Wat?”

“Donderdag komt ze eten.”

“Ja,” zei ze.

“Ik wil dat je het haar vraagt.”

Hij draaide zijn hoofd naar haar toe. Hij zei het rustig, met dezelfde zorgvuldigheid waarmee hij eerder de tas tegen de plint had gezet.

“Of ze blijft slapen,” zei hij.

Ze keek naar het plafond. Beneden hoorde ze de koelkast aanslaan, een brommend geluid.

“Goed,” zei ze.