Ocharme

Hanne postte het om kwart voor twee op VertelVuur, onder Rutger Vervaet, met een avatar van een man die ze wegplukte van de wie-is-wie van de Bank-van-Breda-site. Achttienhonderd woorden over een man die zijn hond Bakske doodslaat met een gietijzeren pan in een keuken in Wondelgem en daarna de buurvrouw neemt op een wasmachine die aan het centrifugeren is. Het geluid van de schedel herschreef ze drie avonden.

Ze sliep niet. Bram lag op zijn buik en snurkte met zijn mond open en zij lag ernaast met de telefoon op haar borst en keek om de twintig minuten.

Tegen de ochtend waren er vierenveertig reacties. Els had er meer dan driehonderd woorden onder gezet. Dit is het eerste verhaal hier in maanden dat mij raakt. De meesten hier schrijven alsof hun moeder meeleest. Jij niet. Blijf doen. Hanne las het op de wc met de deur op slot en haar benen trilden.

Ze antwoordde als Rutger terwijl Mats in de kamer Bumba keek en om snoep riep. Ze bedankte Els. Ze stelde een vraag over Herman Brusselmans. Els schreef ik heb een vriendin die ook schrijft, ook op VertelVuur, maar die schrijft te voorzichtig. Die durft zichzelf niet vies te maken. Die troep moet je niet lezen.

Hanne staarde naar die zin tot Mats aan haar broekspijp trok.

Ze berichtten die dag twaalf keer heen en weer. Dimitri Verhulst kwam langs, en de laatste uitdaging, en dat de meeste Vlaamse schrijvers nog altijd schrijven alsof ze op bezoek zijn bij hun schoonmoeder. Els schreef dingen die Hanne haar nog nooit hoorde zeggen.

Donderdag stelde Els voor om af te spreken. Brugge. Vrijdag vier uur, De Proeverie. Ik heb een mosterdgele jas, die zie je van ver.

Hanne zei ja.

Vrijdag reed ze naar Brugge. Ze parkeerde aan 't Zand en liep niet naar De Proeverie maar naar het café aan de overkant en bestelde een Aperol. Om tien voor vier kwam Els aanfietsen. De jas klopte. Els zette de fiets op slot en keek door het raam van De Proeverie en ging niet binnen. Ze draaide zich om, stak de straat over, en liep recht op het raam waar Hanne aan een tafeltje zat.

Els bleef staan en tikte één keer tegen het glas. Hanne wuifde.

Els kwam naar binnen, ging aan Hannes tafel zitten en nam een slok van de Aperol.

“Ocharme Bakske,” zei ze.

Ze keek Hanne aan.

"Aangenaam kennismaken, Rutger."