Op de achterbank van de Ascona

Bart stapt de Delhaize uit met een kartonnen doos waarin één lasagne voor één persoon ligt, vier Danones, drie blikken Maes, wc-papier van het huismerk en een boeket gele rozen. Vincent staat bij de betaalautomaat. Te laat om weg te draaien.

"Bart."

"Vincent."

Ze geven elkaar een hand.

"Lang geleden."

"Ja."

"Hoe is het?"

"Goed."

Vincent knikt naar de rozen in de doos.

"Date?"

"Donderdag."

"Ah."

Vincent haalt zijn bonnetje uit de automaat. Hij vouwt het dubbel en stopt het in zijn binnenzak, naast de andere.

"Nog steeds dezelfde auto?"

Bart volgt zijn blik. De Ascona staat drie vakken verder, op vak 27. De deuk in de koffer zit er nog.

"Voorlopig nog."

"Goeie wagen."

"Valt mee."

Een jongen in een Delhaize-schort komt de winkelkarren ophalen. Hij duwt een trein van acht karren voor zich uit, metaal tegen metaal, en rijdt rakelings langs hen. Vincent stapt opzij. Bart niet. De jongen is al weg voor Vincent weer kan spreken.

"Katrien heeft me laatst nog gevraagd hoe het met je ging."

"Ah."

"Ik zei dat ik het niet wist."

"Nee."

"Ze is weer aan het werk. Bij de gemeente. Loket 4."

"Dat is goed."

"Voor haar wel."

Bart verzet de doos van links naar rechts. De blikken Maes tikken tegen de lasagne.

"Ik moet gaan."

"Natuurlijk." Vincent kijkt niet weg. "Doe haar de groeten. Als je haar ziet."

"Dat zal niet snel zijn."

"Nee." Vincent kijkt opnieuw naar de Ascona, naar de achterbank. "Dat dacht ik al."

Bart stapt naar zijn auto. Hij zet de doos op het dak en zoekt zijn sleutels in de verkeerde broekzak, dan in de goeie. Als hij een deur opentrekt slaat de lucht in de auto hem tegemoet. Hij zet de doos op de achterbank. De blikken Maes vallen om.

Hij gaat achter het stuur zitten. De trouwring ligt al een jaar in het handschoenkastje, samen met de hare.

Tussen de achterbank en de rugleuning ligt een klein flesje Boss. Hij heeft het een keer gevonden en laten liggen.

Hij start de motor.

Op Radio 2 belt een vrouw uit Lokeren. Ze heeft een duif gevonden met een ringetje aan de poot en ze wil weten van wie die is. De presentator lacht één keer, hard.

Bart rijdt naar huis.