Het dingetje met de tanden

Pas bij het Francorchamps-tankstation merkte ik dat ze het niet was.

Ik draaide me om en haar gezicht stond verkeerd op haar hoofd. Iemand had de juiste onderdelen gebruikt maar de verhoudingen fout gegokt: de ogen iets te dicht, de mond een millimeter te laag. Het rode jasje klopte. Het kind niet.

"Moet je plassen?" vroeg ik.

Ze knikte zoals Lotte knikte.

Ik stapte uit en liep om de auto en mijn benen werkten nog. Dat verbaasde me. Een man wiens dochter is gekidnapt kan niet meer lopen. Mijn benen deden het gewoon. Misschien zette ik mijn dochter vanochtend in het stoeltje en was ze later verwisseld. Of het was al weken niet mijn dochter. Liesje had ze omgeruild en het me niet verteld omdat ik het toch niet zou merken. Ik keek nooit goed naar dingen. Ik kon haar gezicht niet oproepen als ik mijn ogen sloot, alleen losse onderdelen, een knie met een korstje, het lachje, het dingetje met de tanden.

Ik tilde haar uit het stoeltje en ze sloeg haar armpjes om mijn nek en ik dacht: ik kan haar hier laten. Achter de bandenoppomper zetten en wegrijden. Iemand zal haar vinden.

Bij het draaihek gaf ik haar een euro. "Dank je papa." Lottes stem, afgemeten.

Ik wachtte. Ik dacht aan dat meisje in die kelder waarvan iedereen dacht dat ze dood was en nog leefde. Ik bedacht dat mijn echte dochter ergens anders was, in een andere auto, met een andere vader die ook meende dat zij het was. Misschien had niemand het door behalve ik.

Een man kwam buiten met een hijgend jongetje. Hij keek naar mij zoals mannen kijken naar mannen die alleen bij vrouwenwc's staan.

Ze kwam naar buiten. Ze pakte mijn hand. Haar hand was te klein en plakkerig.

In de Spar pakte ik Capri-Sun, een Bueno en een mes. Een broodmes. Dat werkt niet in vlees, dus legde ik het terug.

Aan de kassa keek de vrouw naar haar en dan naar mij. "Bent u alleen met haar?"

Ik knikte.

"En de mama?"

"Ze komt later."

Ze trok haar mondhoeken op naar het kind. "Veel plezier met papa, hè." Het kind glimlachte terug, op de manier dat kinderen glimlachen naar vreemde mevrouwen.

In de auto belde ik Liesje. Voicemail. Met mij. Stuur eens een foto van Lotte. Eentje van vanochtend. Ik hing op.

Ze zong achter me. Een liedje dat alle kinderen zongen.

Ik reed en passeerde Bastogne, Luxemburg en Metz. Bij elk tankstation zocht ik naar de bandenoppomper en dacht ik: nu. En reed door. Ik probeerde Liesje twee keer. Voicemail. Voicemail. Bij Dijon belde ze terug. Ik liet hem rinkelen tot hij stopte. Een sms. Alles oké?

Ik typte ja en wiste het en typte wie is dit kind en wiste het en stuurde ja.

In de bergen werd ze wakker. "Zijn we er bijna papa." Ze stak haar hand tussen de stoelen door. Ik pakte hem. Ik kneep. Ze kneep terug. Ik kneep harder. Ze bleef knijpen. Een kind van vier… Ik liet los en mijn vingers waren wit.

In de spiegel keek ze me aan.

Ik reed door.