#22 Bijna boter(ge)vat.

Toen ik al gehuwd was en een job had waar ik deftig gekleed moest zijn, kocht ik in de C&A van Eindhoven eens drie kostuums tegelijk. Prijs-gewijs, leek het wel drie voor de prijs van één. Dat deed niets af aan de kwaliteit want een rijke suikertante zei me ‘Wat staat dat pak je beeldig. Bij welke couturier heb je het laten maken?’ 

Vele jaren eerder was het langs onze Vlaamse kant van de Belgisch-Nederlandse  grens armoe troef. Zowel kledij als etenswaren waren toen in Nederland veel goedkoper. Het was de tijd dat er nog douaneposten waren aan de grensovergangen. Op alles en nog wat werden controles uitgevoerd. Op de Nederlandse hofsteden draaiden het botervat gezwind. Als smokkelwaar was het goedje zeer gegeerd.

Gelukkig hadden we een oom die douanier was en ons telkens oogluikend liet passeren.

Op een snikhete dag kwamen we terug van een koopjes dag bij de noorderburen. Hartje zomer zaten we met vier kinderen samengeperst op de achterbank van de auto. Ieder van ons droeg een splinternieuwe dikke winterjas. In elke jaszak  zat een half pond boter verstopt. 

De oudste achteraan  zeurde: ‘Moeten wij echt die omweg maken langs die kleine doorgang? ‘
Moeder zei: ‘Geen gezeur, nonkel Jos werkt enkel op die plaats.’
Ze was samen met grote zus, die de auto bestuurde, vergeten dat onze oom op zomervakantie was.

Zijn  hevig transpirerende collega  stopte de wagen. De breedste glimlach van de chauffeur, noch haar luchtige kledij kon de man niet boeien. Daarvoor was het te heet.

Van zodra hij achterin de angstzweterige kinderkopjes zag en aan de vetvlekken merkte dat de boter aan het smelten was, gaf hij ons een dikke knipoog en gebood de chauffeur snel verder te rijden.