#24 Boter op het hoofd

‘Toen ik me realiseerde waar het om draaide, heb ik mijn ongezouten mening gegeven. De ondergang van deze parel aan de kroon van onze industrie is vooral sneu voor de drommels die er na jaren labeur hun werk zullen verliezen.’

‘Stel dat u na uw vertrek een interview gaf aan een krant, wat zou u er in kwijt willen?’ vraagt de HR-man tijdens mijn sollicitatiegesprek.

‘Waarheden onthullen over de conflictmanagers die verondersteld werden het bedrijf te redden. Ik zou de gloriejaren aanhalen onder de vroegere eigenaar. Hij kwam als eerste toe, sloot als laatste de fabriekspoort en was met iedereen begaan. Daarna zou ik het hebben over de crisisjaren nadat de zaak verkocht werd en door mismanagement de dieperik inging. Dan zou ik het faillissement vermelden. Omdat het een te grote massa werklozen zou opleveren, verleende de rechtbank, op aandringen van vadertje Staat, uitzonderlijk een concordaat.’

‘Concordaat na faillissement?’

‘Grootbanken wilden hun geïnvesteerde kapitalen recupereren en stelden een crisismanagement samen. De CEO was een bekende figuur uit een belangrijk energiebedrijf dat hem tijdelijk uitbesteedde aan het bedrijf in nood, maar verder rijkelijk betaalde. Overige topfuncties werden verdeeld onder vriendjes van de politieke- en bankwereld. Overgebleven kaderleden en arbeiders moesten dansen naar de pijpen van deze nieuwe bazen.’

‘Hoe nam u afscheid?’

‘Ik moest een document laten ondertekenen door de CEO. Hij keek in zijn ruim kantoor door het enorme raam dat uitzicht gaf over de fabriek en wees naar een arbeider die met zijn maaltijd in de hand van de ene deur naar de andere liep, om in de refter te lunchen. “Kijk, dat is het probleem van dit bedrijf”, zei hij. “Al die onproductieve uren. Dat van hot naar her lopen terwijl er niets geproduceerd wordt.”

Ik keek hem strak in de ogen en vroeg of het ware probleem niet lag in het feit dat hij als topman de tijd had om aan het raam te staan en een arbeider te bespieden? Hij veinsde niet door te hebben waar ik het over had, bood mij terstond aan om in zijn stoel plaats te nemen en voegde er slinks aan toe dat hij voor zijn prestaties niet betaald werd. Zijn torenhoge vergoedingen die hij elders opstreek, kwamen niet ter sprake. Ik zei dat ik inmiddels begreep welke ‘hogere’ belangen er door het zogenaamde crisisteam gediend werden: de marketingdirecteur voor wie ik werk, struint de hele wereld af, logeert in dure hotels en bezoekt de beste sterrenrestaurants, maar haalt nooit een noemenswaardige bestelling binnen. Zijn zonen komen tijdens het weekend hun bolides voltanken aan de benzinepomp van de firma.’
‘Hoe reageerde de CEO daarop?’
‘Hij vroeg laconiek of ik mijn werk niet graag deed en zei er daarom met plezier voor te  zorgen dat dit mijn laatste werkdag was.’

‘Bij het lezen van uw curriculum viel de baas van ons bedrijf een paar namen op. Hij kent de CEO en marketingdirecteur en is op de hoogte van de vele kilo’s boter op hun hoofden. Ik schat uw kansen hoog in.’