Out of Office

Evert is als eerste op kantoor, deze laatste dag. Hij kiest een van de weinige tafels met wat meer ruimte in de godsgruwelijke kantoortuin. Hij beschouwt het als zijn tafel, en de jeugd respecteert dat zolang hij er maar voor negen uur zit.

Zijn collega’s beginnen binnen te druppelen. Vrijwel zonder uitzondering met een koptelefoon op hun hoofd, in hun eigen wereld. Rugzakje op de grond. Koptelefoon verwisseld voor een headset. Dopper op tafel. Tikken en klikken. Gepraat wordt er nauwelijks, behalve via de headsets. Hij verdenkt ze ervan met elkaar in Teams meetings te overleggen zonder dat ze zich realiseren dat ze naast elkaar zitten.

De ochtend besteedt hij aan afronden. Hij draagt nog wat accounts over aan collega’s, rondt wat laatste taken af. Een enkeling antwoordt per email: Thx – van slechts enkele meters afstand zonder zelfs maar op te kijken.

Lunch is brood uit een trommeltje en de gebruikelijke wandeling met Janny, de afdelingssecretaresse - ook al ruim de zestig gepasseerd. De jeugd luncht samen in het nabije foodcourt. Koptelefoons af zowaar, maar het is er zo rumoerig dat praten alsnog lastig is. Ze kijken op hun mobiel.

Na de lunch is Evert klaar voor zijn laatste bijdrage. Hij opent zijn spam folder, en klikt met voldoening op iedere verdachte link die hij tegenkomt. ‘Spoed: klik hier om de factuur te openen!’ Och kijk, om de factuur te kunnen lezen moet hij eerst inloggen met zijn Windows wachtwoord. Evert doet het braaf.

Binnen vijf minuten ligt het hele netwerk plat. Zijn collega’s zetten hun headsets af, en kijken verward om zich heen. Er wordt zowaar gesproken. ‘Heb jij ook…?’ ‘Ja, bij mij hetzelfde.’

Janny komt binnen. ‘Hallo iedereen! Ik heb al met IT gebeld, het is een virus. Voor het eind van de middag zullen ze alles herstellen en een back-up terugplaatsen.’

Hij staat op en zegt zachtjes: ‘Als we nou toch eens taart in huis hadden, als verrassing voor mijn afscheid of zoiets.’

Ze kijkt hem met groter wordende ogen aan en loopt dan met een brede grijns naar de koelkast. Even later zit iedereen taart te eten van kartonnen bordjes. Alle headsets zijn af, buren praten met elkaar, Evert ziet er zelfs een paar die zich aan elkaar voorstellen. Janny brengt kannen thee en koffie. Ze knipoogt naar hem.

Hij pakt zijn jas en maakt aanstalten om te gaan. Hij is nog nooit zo vroeg vertrokken, maar ze hebben hem niet meer nodig. Alleen zij merkt het op.

‘Ga je al? Eigenlijk is je afscheid om vier uur.’

‘Outlook ligt eruit, zonder reminder zal niemand weten dat er iets is. Ik vind het wel mooi geweest zo.’

‘Ik zal je missen. Nou zit ik hier alleen met al die kinderen.’

‘Ga je nog één laatste keer mee koffie drinken bij Giovanni? Je kunt hier verder toch niks doen vanmiddag.’

‘Hè ja, gezellig. Wacht, ik pak meteen je afscheidscadeau mee. Geen zorgen, het is een boekenbon.’