De deur

Het portier viel dicht met een droge warme klap.
'Waar komt die brede grijns vandaan?'
'Weet je dat ze daar tonnen aan uitgeven?'
'Aan wat? Wie?'
Hij opende de deur en sloot hem weer. Ditmaal zacht. 
'Nou?' Hij leunde met zijn handen op het dak. Duidelijk niet van plan om in beweging te komen voordat ik zijn laatste vraag had beantwoord.
'Dat geluid?' 
'Precies. Autofabrikanten. En weet je waarom?'
'Vertel.' 
'Je loopt de showroom binnen. Je wijst er een aan die je bevalt of waar je over hebt nagedacht en de verkoper trekt de deur open en nodigt je uit om in te stappen. Dat doe je. Je gaat zitten en dan sluit ie de deur. En dat geluid, van die deur die dichtvalt, daar gaat het om. Samen met de geur natuurlijk en hoe het stuur voelt. Je moet je thuis voelen, veilig. In een cocon. Jouw cocon.'
'Weer wat geleerd Rico. Kunnen we nu?' Ik wees naar het huis dat honderd meter verderop lag.
Hij boog zijn hoofd. Het duurde lang voor hij me weer aankeek. Weer met een grijns.
'Nee. Ik blijf hier.' 
'Dus het klopt wat ze zeggen?'
'Wat zegt wie?'
'Dat je een huis hebt gekocht in Spanje, Andalusië. Dat je stopt.'
'Het is een klein huisje Angus. Wel met veel grond eromheen.'
'Hoe...?' begon ik, maar ik kon mijn vraag niet afmaken.
'Twee maanden geleden. Weet je nog? Ik moest in Granada iemand ernstig bijpraten. Maar die was gewaarschuwd. Vertrokken naar..'
'Cordoba.' onderbrak ik hem. 'Oud nieuws Rico. Hij zat in dat hotel naast de Mezquita kathedraal en je hebt 'm in de badkuip verzopen.'
'Ik stopte onderweg. In dat dorpje. Bij een kroegje. Dorst. Het stond te koop; het huisje ernaast. De kroegeigenaar zag me kijken. Het was van hem. Hij zag iets, denk ik. Hij nodigde me uit. Toen de deur dichtviel, wist ik dat ik verkocht was. Hij zag het, voelde het, noemde de prijs en toen was het klaar. Met een handdruk.'
'De deur?' 
'De deur. Eikenhout. Oud, verweerd, getaand, maar niet versleten. Net zoals de vloertegels, de open haard, het gietijzeren fornuis in de keuken, de balken in het plafond.'
Hij keek omhoog naar de bewolkte hemel met een schittering in zijn ogen. 'De verhuiswagen is onderweg.'
'Blijf maar hier. Dit kan ik alleen wel af.'
'Dank je.'
'Eén ding.'
'Wat?' Zijn blik verstarde. 
Nu was het mijn moment om te glimlachen.
'Ik breng je daar naartoe.'
Hij gaf een klap op het dak, zacht.