Dubbelspel

Het is niet de eerste keer dat ik op dit terras in Echternach zit. Vanaf mijn plekje voor het oude 15e eeuwse gotische stadhuis kan ik de historische marktplaats goed bekijken. Links van mij staat de imposante Willibrordus basiliek. Het is hier heerlijk mensen kijken of aapjes kijken zoals mijn oma altijd zei.

Op het terras heerst een gezellige drukte. Obers lopen af en aan met eten en drinken. Ik heb net een kop thee met Hawaii-tosti besteld als er naast mij een vrouw komt zitten. Met haar bruine haar stevig in een knot en de aktentas naast haar stoel, ziet ze eruit als een advocaat. Maar het is haar gezichtsuitdrukking wat opvalt, ze kijkt alsof ze hier niet wil zijn.

Terwijl ik geniet van de omgeving en wacht op mijn bestelling, zie ik een blonde vrouw in een bloemige zomerjurk aan komen lopen. Ze zwaait naar de vrouw naast mij. Aangekomen ploft ze neer en begint meteen op een hoge toon te praten.  “Mel, Jos heeft een affaire.” Zoooh, denk ik bij mezelf, dat is nog eens een binnenkomer. Gelukkig voor haar spreken de meeste mensen op dit terras vandaag geen Nederlands.

De vrouw naast me, Mel, kijkt geschrokken. “Dat meen je niet. Met wie dan?”
Zonder Mel ’s vraag te beantwoorden gaat de blonde vrouw verder: “Hij doet de laatste tijd erg geheimzinnig, werkt vaak over en heeft telefoongesprekken waar ik niets van mag weten. En als hij thuiskomt na overwerk ruikt hij naar parfum dat niet van mij is.”
Het gezicht van Mel heeft inmiddels een zichtbare rode tint aangenomen. ”En weet je ook met wie?”

De blonde vrouw schudt ontkennend. ”Daarnaast is hij de laatste maanden afwijkend en kortaf tegen mij. Als ik dan vraag wat er aan de hand is, krijg ik steeds als antwoord stress op het werk. Toen ik hem van de week tijdens zijn overwerk belde kreeg ik hem niet te pakken. Ik belde toen zijn werk en een collega vertelde mij dat hij helemaal niet aan het overwerken was. En dit al weken niet deed. Ik ben hem de dag erna gevolgd toen hij naar zijn werk ging.” Naast me hoor ik Mel haar adem inhouden. De blonde vrouw ratelt verder, onbewust van Mel ’s duidelijke ongemak. “Maar na het werk ging hij rechtstreeks naar huis.”

Inmiddels zijn mijn thee en tosti gearriveerd. Gelukzalig begin ik te eten en bedenk me dat ik dit gesprek had moeten opnemen, dit gelooft niemand.  “En je weet zeker dat je niet weet met wie? Zelfs geen vermoeden?”, hoor ik Mel met een afgeknepen stem vragen. De blonde vrouw schudt haar hoofd en kijkt naar Mel. “Waarom vraag je dat eigenlijk?”
“Nou, zomaar,” zegt Mel afwijkend zonder de blonde vrouw aan te kijken. “Maar weet je zeker dat het om een verhouding gaat. Kan het niet wat anders zijn?”
“Zoals wat?”

 “Maris, vergeet niet dat je over een paar weken jarig bent.”  Geschokt zie ik Maris naar Mel kijken. Dan langzaam komt er een glimlach op het gezicht van Maris. “Maar natuurlijk,” zegt ze als ze opstaat. Zonder iets te eten of drinken geeft ze Mel een knuffel en zegt: “Je bent de beste zus die er bestaat, ik had daar niet aan gedacht.” Met een gelukkige lach zie ik haar weglopen. In mijn hoofd spelen zich intussen meerdere scenario’s af. Dit kan niet anders dan een affaire zijn. Verjaardag, flauwekul.

Naast me pakt Mel haar telefoon en tikt een nummer in. “Jos, met Mel. Maris vermoedt dat je een affaire hebt. Het is beter dat we elkaar voorlopig niet meer zien of spreken.”