#11 Carolinahoeve

Mijn vrouw en ik zitten heerlijk op het terras voor de Carolinahoeve. Flink gewandeld om hier te komen, en nu welverdiend aan de koffie-met. Een lekker voorjaarszonnetje houdt ons warm, en de gevel beschut ons voor de wind.

Mijn vrouw stoot me aan, ‘Kijk, dat zijn wij over vijfentwintig jaar.’ Ik volg haar blik.

Naast het terras stopt een busje. Rolstoeltaxi staat erop, met een uitnodiging om ze vooral te bellen. De chauffeur laadt eerst twee rollators uit, en helpt dan twee hoogbejaarde mensen uitstappen, een man en een vrouw.

De twee banen zich met wat moeite een weg door het grind naar het tafeltje naast ons. Ze knik-glimlachen vriendelijk naar ons – geen stadsmensen dan, of gewoon ouderwets vriendelijk. Ze frummelen wat aan hun hoorapparaten en bestellen beiden koffie met appeltaart.

De vrouw kijkt tevreden om zich heen, ‘Wat heerlijk om hier weer eens te zijn. De laatste keer waren we hier nog met ons vieren!’

De man beaamt het, ‘Dat was in 2002, ik was net met pensioen.’

‘Het is nog steeds prachtig hier, en de appeltaart is lekker ook al is-ie vegan.’

‘Ik denk niet dat ze nu nog pannenkoeken hebben, zoals vroeger.’ Hij bekijkt de menukaart. ‘Nee alleen maar maaltijdsalades en gezonde broodjes.’

‘Het is echt een prachtige verrassing van je. Dank je! Maar waarom eigenlijk opeens zo’n uitspatting?’

‘Het is vandaag tien jaar geleden.’

‘Nee, je bent in de war, dat was twee weken geleden. Dat An overleed.’

‘Het is vandaag tien jaar geleden dat jij bij me kwam koffiedrinken om me wat op te beuren. En je hebt in die tien jaar niet één zaterdag gemist. Dat wilde ik vieren.’

De vrouw is er stil van.

‘En daarmee heb je me gered, ik weet niet hoe ik de eenzaamheid alleen overleefd had.’

‘Dat hebben An en jij toch ook voor mij gedaan toen Wim overleed.’

‘Ik weet het, maar ik ben je toch oneindig dankbaar. Als ik dertig jaar jonger was had ik je nu ten huwelijk gevraagd, maar je zult het moeten doen met appeltaart.’ Hij glimlacht erbij.

‘En als je vijftig jaar jonger was had ik misschien ja gezegd!’ Ze lacht, maar legt even haar hand op de zijne. Twee uitgemergelde handen van halfdoorschijnend perkament bezaaid met pigmentvlekken. Maar zo liefdevol.

‘Volgende keer nodig ik jou hier uit, voor een speltbroodje.’

‘Wacht maar niet te lang. Een van ons blijft binnenkort toch als laatste over.’

‘Dat zal ik dan wel zijn, want vrouwen leven langer.’

‘Ik wou dat het waar was,’ zegt de man zacht en voelt even aan zijn twee trouwringen.

Ik pak de hand van mijn vrouw, en knijp zachtjes.