#11 Winterbier

De wind is stil. De zon kijkt voorzichtig om de hoek na lange afwezigheid. Het is al vroeg, op de elfde, en zelfs al voor het carnaval.

Rokjesdag.

Ik baal dat het dit jaar op een woensdag valt, een vrijdagmiddag of een weekend zijn meestal beter. Toch, die spanning hangt in de lucht. De eerste blote benen van het jaar flaneren door de stad. Zelfs de terrassen staan opgesteld. Ik moet die etalage even meepikken. Als eerste bij de nieuwe collectie komen, dat is ook weer een kans.

Ik zoek het middelste tafeltje uit. Veel zicht op alle vrouwen maar ook centraal en veel contactmogelijkheden.

De oude serveerster is een beetje teleurstellend – ze hebben de kaart nog niet aangepast, een fris blond tarwebier zouden ze moeten hebben – dan maar een winterbiertje.

Deze positie is goed! – Ik hoor twee dames luid achter me kibbelen. Vrouwen zijn zulke open deuren, die roddelen er van alles uit alsof er niemand om ze heen zit.

‘Maar hoe zeg ik hem dat dan?’
‘Je kunt toch gewoon zeggen.’

Dat hopeloze toontje in de stem van die ene. Haar zoete klank dringt langs mijn bittere bier en mijn mond gaat watertanden.

Wat hoor ik nu?

‘Oh, ik zou het zo graag een keer met een ander willen.’

Ze praten er daadwerkelijk over. Ik sabbel zachtjes op de borrelnootjes en probeer mijn oor strak naar de dames te richten. Hier gaat mijn nek morgen stijf van zijn. Die mag zij dan masseren.

‘Gewoon een keer iemand anders. Weet je?’
‘Dat is heel normaal joh, meer mensen doen dat zo.’

Ik kijkt even achterom. Vier blote benen in rokjes. Een donkerblondje en de ander iets exotisch.

‘Hoe doe je dat dan?’ vraagt ze. Ze beweegt haar hoofd en kijkt op van de tafel.

Ik kijk snel weer weg. Waarom is hun gesprek zo luid? Proberen ze me expres te bereiken? Is dit een signaal?

‘Ben jij er al eens geweest?’
‘Ja, joh.’

‘En?’
‘Nou, het is gewoon. Je doet het met anderen erbij.’

Ze giechelen wat en ik spiek nog een keer achterom.

Ze drinken zoete witte wijn met ijs. Zij heeft donkere accenten van eyeliner en mascara. Een beetje scheve tanden. Zo'n kwetsbare Bambie blik. Een makkelijke prooi.

‘Wie zou je het liefste erbij willen?’

De vrouw pakt een chipje en kraakt het tussen haar tanden.

‘Iemand hier.’

Ik schrik en draai me weer om – neem een slok en spoel mijn gedachten. Ik speel met mijn hand wat in de borrelnootjes en probeer het idee weg te denken, maar hun stemmen klinken steeds harder.

‘Mijn vriend is een beetje zo’n wijntje. Ik wil ook eens een krachtig winterbier.’
‘Hmmm lekker. Weet je hoe … ‘

De serveerster komt bij de dames langs. Ik begluur het tafereel. Ze fluistert iets en geeft ze twee glazen champagne.

Champagne? De dames kijken lachend achterom naar een hoek. Een brede donkere man zit aan de rand van het café.

‘Zou jij?’ zegt de een.
‘Samen?’ zegt de ander.

Ze lopen weg van mij. Ik kan hun rokjes nog eenmaal zien. Ze zijn kort en strak om de billen.

Ik neem een laatste slok en wenk naar de serveerster.

‘Een Malheur elf alstublieft.’