Beste Rico,
Het spijt me dat ik je pas na lange tijd en dan ook nog in deze slechte toestand kan schrijven. Die laatste keer op het vliegveld – het is zo jammer dat we geen goed afscheid hebben kunnen nemen en dat je zo afstandelijk deed.
Maar, eindelijk kan ik je schrijven. Weet je nog Lisa van de kermis? Je had haar net als mij die avond mee naar huis genomen. Zij is hier nu ook en ze zegt dat ze mijn briefjes kan overbrengen. Daarom schrijf ik je nu!
Ze is zo’n lieve schat, maar daar weet jij vast het binnenste en het buitenste van. Lisa regelt hier van alles voor de andere meisjes en neemt mij ook een beetje onder haar hoede. Morgen gaat ze met me naar het centrum om nieuwe kleren te kopen.
Ik begrijp eigenlijk niet zo goed waarom jij relaties onderhoudt met die Herman en zijn groep. Jij was altijd zo lief voor mij. Hij behandelt de meisjes heel slecht. De dure champagne houdt hij voor zichzelf, en wij krijgen alleen prosecco.
Maar dat is denk ik niet het ergste. Ik heb meisjes huilend in hun kamer gezien. Het lijkt hier soms zo’n bende. Drugs, alcoholmisbruik – ik zie het hier allemaal. En de ogen van sommigen, ze zijn zo leeg, alsof alle hoop eruit is verdwenen.
Ik denk dat ik hier eigenlijk toch niet wil werken. Ik heb nog niks gedaan. Ze hadden me getest en zeiden dat ik eerst nog een antibiotica kuur moest volgen. Ik weet niet waarom dat was, uit voorzorg ofzo? Maar het lijkt er niet op dat ik hier het werk kan doen waar jij me over had verteld. Ik zie hier niks van die werkstage. Ik wil hier weg.
Met Herman kan ik dit niet goed overleggen. Hij laat me ook geen brieven schrijven en we zitten allemaal opgesloten in zijn villa. Och Lisa, wat zou ik zonder haar moeten doen. Eindelijk kan ik schrijven, en morgen mag ik naar buiten. Na het shoppen gaan we naar een heel duur feestje, zegt ze.
Ondanks dat kleine lichtpuntje kan ik gelukkig toch over een maand weer terug. Er is een meisje hier, Mirena, die een plan heeft om terug te gaan. Ze heeft me verteld dat ik dan ook met haar mee mag. Iets over een onschuldig zieltje redden stamelt ze steeds, of zo. Ze noemt me telkens sweet Bambi en dan streelt ze mijn haren. Ik denk dat ze een beetje verliefd is op mijn grote ogen en lange wimpers.
Maar goed, ik kom dus gauw weer terug! Misschien zelfs voor het kermisseizoen.
kusjes,
Brenda
Log in om te reageren
Dag Tinus, de brief is inderdaad van een naïef meisje, een kind nog waarschijnlijk. Onwillekeurig vermoed ik een link met de zaak Epstein, hoewel niet alles in jouw verhaal daarnaar wijst. Zo kan ik het kermis-element niet plaatsen. Indrukwekkend verhaal, graag gelezen! De groeten van Chezz
Hoi Tinus, Je verhaal voldoet goed aan de opdracht, doordat het een brief is die overduidelijk bedoeld is voor iemand anders dan degene die hem leest. De spanning tussen de ogenschijnlijk onschuldige toon en de sinistere ondertoon is goed getroffen. Antibioticakuur? Nog niets kunnen doen? Duidelij...
Ik ben het eens dat ik die briefschrijfster nogal naïef afschilder. Het is een karikatuur geworden. Ik weet nog niet hoe ik dat kan gaan rechtzetten, maar die naïviteit was mijn eerste idee bij een brief die niet bij de juiste lezer aankomt, en dat zit er nu nogal dik bovenop.
Wat mogelijks kan helpen, is het eenzijdiger te maken... in een superkortverhaal in een brief helpt dat wel denk ik dan
Sluit goed aan bij de actualiteit, met de Epstein onthullingen. Naief meisje weet nog niet dat ze het slachtoffer is van vrouwenhandel. Hartverscheurend eigenlijk, en dat komt goed over in je verhaal 👍🏻