Aanmeren

‘Is deze stoel vrij?’
Ik knik, mijn blik blijft steken bij zijn handen die zich om het rotan klemmen. Ze zijn jong, goed verzorgd. Ze passen niet bij zijn ouder aandoende, wat vreemde stemgeluid. Behendig draait hij de stoel om en neemt plaats.

Het terras is overvol. Het gezelschap waar de man toe behoort, is door de zon naar deze hoek verdreven. Het is het enige tafeltje, afgezien van het mijne, waar nog een beetje schaduw is.

Terwijl de serveerster mijn bestelling opneemt: cassis en een stuk appeltaart, zéker wil ik daar slagroom bij, wordt er naast me hard gelachen. Te hard, te abrupt. Alsof de stem een volumeknop bezit, die een peuter, die er eigenlijk niet aan mag zitten, toch te pakken heeft gekregen. Het is de lach zoals mijn ouders die hadden: de lach van iemand die zichzelf niet hoort.
Mijn vermoeden, dat het een groep doven betreft, wordt al gauw bevestigd.

Een voyeur voel ik me, zij weten niet dat ik kan zien waar ze het over hebben. Oude paden in mijn hoofd, worden weer betreden. Alle bewegingen die zij maken, vormen zich in mij tot volzinnen. De man die me net om een stoel vroeg, heeft in Sint Michielsgestel op school gezeten. Daar hoef ik geen gedachten voor te kunnen lezen. Ik zie het aan zijn zinsbouw, aan hoe hij vraagt of het mogelijk is om bij een kennis op bezoek te gaan. De moeite die hij heeft bij het aflezen van het snelle vingerspellen van zijn tafelgenoot. Ik zie het aan de manier waarop hij Op de koffie, zegt in plaats van bezoeken.

’Wat is C-R-O-Q-U’ de menukaart wordt wat dichterbij geschoven, ‘opnieuw C-R-O-Q-U-E.’ Het vingerspellen wordt gelaten, het woord wordt hardop uitgesproken ‘monsiau?’

‘Het is Frans, een kroket, iets met kaas.’ De stelligheid waarmee dit beweerd wordt, laat zien dat zijn tafelgenoot het eigenlijk ook niet weet.

‘Vast niet lekker. Ik hou niet van Franse kaas.’ de neus wordt even demonstratief dichtgeknepen.

Hoewel de serveerster met mij Nederlands sprak, tegenwoordig een zeldzaamheid in ons horecalandschap, stapt ze bij het tafeltje naast me over op het Engels.

De man doet demonstratief alsof hij een biertje tapt.
Hij wijst vervolgens naar de kaart. ‘Wat is…’
‘Tosti, dat is een soort tosti.’ De serveerster articuleert overdreven, schreeuwt haast.
Hij kijkt haar niet begrijpend aan.

Een derde tafelgenote, een vrouw, die tot dan toe vooral met haar telefoon bezig was, kijkt op, opent en sluit haar handen als een boek. Is zij horend? Nauwkeurig neem ik haar in me op. Ik zie geen hoorapparaten, maar dat zegt niets tegenwoordig. Ze heeft soortgelijke wenkbrauwen als de man die net om een biertje vroeg. Is het zijn zus?

‘Oh, een tosti!’ Hard gelach. ‘Doe maar!’
‘Ga jij dat nemen?’
‘Hebben ze bitterballen?’

De vrouw ziet me kijken.

‘Rob, doe je stem weg.’ Ze schaamt zich, ik ken die schaamte. Hoe makkelijk zou het zijn, even aan te geven dat ik ben als zij. Ze te laten weten dat ik niet staar omdat ik hen vreemd vind, maar dat ik staar, omdat ik weer even kan aanmeren in hun haven, na jarenlang alleen ronddobberen in de horende wereld. De haven die ik sinds de dood van mijn ouders, kwijtgeraakt ben. Ik durf niet. Mijn handen klemmen zich stevig om het koude glas cassis.