Theekransje

Ik vond het een lastige uitdaging. Maar dit is wat ik in elkaar gebreid heb.

“Weet je,” zucht Truus. “Het is best wel een aardige jongen.” Ria kijkt op van haar teltekening. “Schat, je hebt een steek laten vallen. Ik had je al vaker gezegd dat je met dit soort garen beter een dikkere naald kan gebruiken.” Geschokt kijkt Truus naar haar breiwerk waar een lelijk gat in zit. “Hè, verdorie. Nu moet ik het hele stuk gaan uithalen.”

Dromend kijkt Truus naar buiten als ze haar breiwerk aan het uithalen is. “Het is heel aardig dat hij op de computer zo’n pagina gemaakt heeft, waar iedereen zijn verhaal kan zetten,” gaat ze verder. Vanaf de andere kant van de tafel, knikt Ria instemmend. De roze bol wol is voor de zoveelste keer op de grond gerold.

“Zo’n ribbelsteek is toch lastiger dan ik dacht,” mompelt Ria terwijl ze haar teltekening controleert. “Geef mij maar gewoon een averechtse steek.” Truus heeft intussen al haar lussen weer op de naald staan. Ria kijkt naar Truus die nog steeds dromerig naar buiten zit te kijken. “Truus, kom op, je bent 86. Je bent wel erg van die jongen gecharmeerd.” Verschrikt kijkt Truus naar Ria. “Ssst, straks hoort hij je nog.”

“Ach, welnee,” grinnikt Ria. “Hij leest het straks wel.” Ook Truus begint nu te giechelen. “Moet ik nu recht of averecht,” vraagt Truus als ze naar haar breiwerk kijkt. Kreunend staat Ria op. Lopen wordt voor haar steeds moeilijker. Maar ze vindt dat ze niets te klagen heeft. Je kan verwachten dat op je 91ste je knieën en heupen versleten zijn. Langzaam schuifelt ze naar de andere kant van de tafel. Aandachtig bekijkt ze het breiwerk van Truus. “Je moet nu een rechte toer maken,” zegt ze beslist.

Terug in haar stoel, pakt ze haar breiwerk weer op en zegt:” Ik heb gehoord dat zijn pagina behoorlijk geliefd is bij de schrijvers.” Er komt een grote grijns op het gezicht van Truus. “Ik had toch gezegd dat het een goede jongen is.”

“Ja, Truus, dat heb je gezegd. Drink nu je thee maar op.”