Appelsap

Mijn broer trok met zijn tanden het rietje uit de verpakking. Prikte er het zilverkleurige vliesje op de bovenkant van het pakje appelsap mee door. Hij dronk met de gulzigheid die ik alleen van lammetjes ken, zoals die zich op hun moeder storten.

Onze eigen moeder was er nog wel, maar tegelijkertijd ook niet. Koen had haar hand niet langer vast. Hij maakte al drinkende ruimte voor mij, zodat ik ook naast het ziekenhuisbed plaats kon nemen. De toeters en bellen die haar in leven hielden, waren op zo’n manier om haar hoofd bevestigd, dat het me maar met moeite lukte haar voorhoofd te kussen.

‘Wat is ze koud!’
Koen verslikte zich. ‘Sorry, ik had je moeten waarschuwen. Ze koelen haar.’ Hij was aan haar voeteneind gaan staan. ‘Het is niet, dat ze dood is. Dat je dood bent, hè mam. Dat gaan we niet doen.’
‘Zou ze ons horen, denk je?’
Hij trok zijn schouders op. ‘Waarom ben je niet eerder gekomen?’
‘Er was een sein…een sein en wisselstoring.’

Hoorde mijn moeder, in haar comateuze staat, dat ik loog? Mijn broer had het niet door, of deed in elk geval alsof hij het niet door had. De waarheid zeggen zou zoveel makkelijker zijn, als ik me er niet zo voor zou schamen. De puzzel van leugens, die ik met zoveel moeite had gelegd om Carlos even te zien. Ons korte samenzijn op het station. Het had me niet eens gegeven waar ik op gehoopt had. In plaats van de zekerheid te krijgen, dat hij eindelijk voor mij koos, was ik nog geen stap verder. Wat als hij alleen uit medelijden naar de perronrestauratie was gekomen?

‘Mag ik nog zo’n sappie?’
Ik knikte. ‘Weet jij of mam nog afspraken had staan?’
‘Die merken vanzelf wel dat ze niet komt.’
‘Het is toch een kleine moeite haar agenda te bekijken en mensen af te bellen?’
‘Ik kan toch niet zomaar in haar agenda gaan neuzen? Trouwens ik zou niet weten waar die ligt. Doe jij dat maar. Ik heb tante Rika al gebeld.’
‘Wat zei ze?’

Koen antwoordde niet. Dronk sap tot het pakje zich in zichzelf keerde.
Hij schoot in de lach om het geluid. ‘Weetje nog?’
En of ik het nog wist. Hij gooide mij het laatste pakje appelsap toe.

Wat ons bezielde? Ik kan het nog altijd niet helemaal verklaren. Comic relief wellicht. Ook ik verslikte me haast, had al gauw mijn pakje leeg. Daar klonk dat typische geluid dat onze moeder toen we klein waren, regelmatig tot wanhoop dreef. Pas toen de verpleegkundige verscheen, staakten we ons pakje-leegslurp-concert. Wie weet is het dát geluid geweest, dat bijdroeg aan mijn moeders uiteindelijke ontwaken.