De Twaalfde Dochter (2.0)

Mijn grootmoeder baarde twaalf kinderen, geen enkele deed ertoe, behalve de slungel die besloot mijn vader te worden. En ook die deed er niet echt toe, behalve dat hij moest doen wat mijn oma verzuimd had: elf onbelangrijke kinderen krijgen, en daarna een dochter. Mij. De twaalfde van een twaalfde, maar dan een vrouw. De enige manier om de gave door te geven.

Oma bracht het me al jong bij.

‘Leven is achteruitlopen door de tijd: je ziet waar je al geweest bent, maar niet waar je naartoe gaat. Heel onhandig.’

‘Kun je dan niet omdraaien en gewoon de andere kant op kijken?’

‘Nee lieverd, als je niet meer ziet waar je vandaan komt dan raak je jezelf kwijt. Je herkent niemand meer, je hoort nergens meer bij. Maar je kunt wél leren over je schouder te kijken wat er aan komt. Dát is onze gave.’

Oma hielp me met de eerste stappen, vooraf al zeker van mijn succes. Ik begon met kleine oefeningen op straat.

‘Daar om de hoek, meneer.’

‘Weet jij misschien waar de HEMA is?’ antwoordde de man verward. Ik zag zijn hoofdpijn opkomen.

Het werd al snel een automatisme. Op school wist ik waar de proefwerken over zouden gaan. Wie wel of niet verliefd op me was. Geen voorbehoedsmiddelen nodig, of in ieder geval wist ik wanneer wel. Maar aan de min-kant: vaak had ik al liefdesverdriet nog voordat een verkering begon. Ik was wel verliefd en wilde toch zoenen en zo, maar elk van die romances werd een self-fulfilling prophecy.

En ik moest mijn gave geheimgehouden. Wanneer ik het iemand wilde vertellen, dan voorzag ik altijd meteen het einde van een vriendschap, dus hield ik het voor me.

Gek genoeg kende het leven verrassingen. Niet veel, maar toch.

 Ik liep de collegezaal uit, rechtsaf richting de kantine. Ik keek niet goed uit, dat hoefde ook niet want ik keek altijd een beetje over mijn schouder. En ik botste frontaal op Kevin. Ik lag samen met mijn boeken languit op de grond, zijn beker koffie verdeeld over ons beiden.

‘Gaat het? Sorry ik zag je niet om de hoek komen.’ Hij knielde bezorgd naast me, hij moet mijn totale verbijstering hebben aangezien voor een hersenschudding. ‘Ik ben Kevin.’

‘Lisa, sorry. Ja, het gaat wel.’

Die avond raadpleegde ik Oma.

‘Lieverd, er zijn voor ons maar twee dingen onzichtbaar: echte liefde, en de dood. Was die jongen dood?’

‘Nee, natuurlijk niet!’

‘Nou, dan weet je waar je aan toe bent.’

‘Maar ik weet niet eens of hij me leuk vindt!’

‘Nee, spannend hè!’

Ik vul mijn tijd vooral met mijn gezin. De teller staat nu op zeven, en Kevin en ik zijn nog steeds verliefd. Ik heb angst dat onze liefde misschien ooit voorbijgaat. Ik heb angst dat hem iets overkomt. Ik heb angst en onzekerheid - en ik vind het héérlijk!