Daar ga je, Pa!

Bijna alles is nog kaal in de tuin, maar narcissen en krokussen pronken al in de zon, hier en daar nog een laatste sneeuwklokje. De lucht is strakblauw, een buizerd cirkelt boven de weilanden, op zoek naar een roekeloze veldmuis. Een merel verklaart het voorjaar officieel voor geopend, en de eerste citroenvlinders dartelen al door de tuin. Het is een voorzichtig beetje warm.

Zoals ieder jaar snoei ik de vlinderstruiken al vroeg. Dit is voor mij Vaderdag: de eerste echte voorjaarsdag in de enorme tuin die mijn vader rond zijn boerderij aangelegde nadat hij ophield boer te zijn. Het is haast een klein natuurgebiedje geworden.

De eerste jaren deed Pa de tuin alleen. Geleidelijk heb ik steeds meer van het werk overgenomen, maar hij was er altijd bij. En nu woon ik hier alweer tien jaar zelf.

Hij komt aanschuifelen met twee bekers koffie. Pa doet niet aan koekjes. Ik onderbreek het snoeiwerk, en samen drinken we onze koffie in het zonnetje.

‘Het is een paradijs, Pa!’

Pa glimlacht trots maar zegt niks.

‘Waarom heb je het eigenlijk gedaan? Je houdt niet eens van tuinieren.’

‘Niet van tuinieren, maar wel van de tuin. Ik hield ook niet van stal uitmesten, maar wel van de boerderij.’

Ik zie dat hij op meer broedt dus ik zeg niks. Pa op de praatstoel is zeldzaam.

‘Mama overleed, jij wilde geen boer worden - wat moest ik nog met koeien?

'Dus dan maar een tuin?'

Pa knikte, 'voor jou, voor jullie en de kinderen. Iets om door te geven.’

Ik leg mijn hand op zijn bovenarm, ‘echt een paradijs, Pa.’

Pa kijkt genietend naar de natuur om hem heen, naar de mezen en de mussen. ‘Ik hoop dat ik hier nooit weg hoef. Het liefst word ik hier begraven.’

‘Ik wou dat het mocht, begraven in je eigen grond.’

‘Gooi me anders maar gewoon op de composthoop.’

Het werd een crematie. Pa en tuin zijn nu één.

Ik kijk om me heen. Dit paradijs is nu van mij. Om door te geven. Binnenkort zal een nieuwe generatie kleinkinderen hier komen spelen, en over een jaar of tien, vijftien zal mijn zoon me gaan helpen met het onderhoud.

Terwijl ik de gesnipperde takken met een kruiwagen op de composthoop kieper maak ik zachtjes hetzelfde grapje als ieder jaar, ‘Daar ga je, Pa!’