#14 zoete vrouwen

Het is nog maar net lente en de biologische boerderijwinkel verkoopt al vrouwen. Rijen bakjes rijkelijk gevuld – perfect rond, zongebruinde kleur, en ingepakt in strakke jurkjes.

Ik laat een muntje van vijf in het kluisje vallen en neem een bakje. Zodra ik de koelcel uitstap, voel ik de warmte van de dag in de nagloeiende stenen op het veld. Terwijl de zon verdwijnt achter een slagschaduw van de bergen, schijnen de witte doeken van de aardbeienvelden fel in mijn ogen. Ik ga zitten langs de aardbeien. Ze zijn nog groen.

Ik houd het bakje vrouwen met twee handen vast en bewonder de inhoud. Met mijn vingers voel ik er eentje voorzichtig. De huid is zacht als perzik. Ik knijp zachtjes. De binnenkant lijkt wat minder, het is wat stevig.

Apart dat het niet eens import uit Zuid Amerika is of een andere exotische plek. Blonde meisjes zijn het, een beetje onrijp en nep maar toch val ik er voor. Het is die aantrekkingskracht van de oppervlakte.

De mens speelt een beetje voor god met het veredelen. Een vrouw tegenwoordig is groot en heeft een perfecte vorm, maar is minder zoet. Want kopen doe je met je ogen. Een vrouw die knap en sexy is, maar niet per se lekkerder. Als supermarkt kun je vragen: ‘Ik wil ze dunner en langer.’ Nou de veredelaar doet het. 'Ik wil een gladdere huid.’ De veredelaar levert.

Ik draai een vrouw in mijn handen. De vorm doet denken aan een bolvormig hartje. Ik breng haar dichterbij. Mijn neus raakt haar aan. Haar parfum is sterk. Aantrekkelijk maar ook een beetje nep. Ik neem een kleine hap maar ze geeft maar weinig mee. Ik blijf kauwen en beweeg mijn tanden op het vlees. Het is zurig en stijf. Nadat ik slik blijft er geen fijn gevoel achter. Ik gooi haar weg.

Waar zijn de zoete vrouwen gebleven? Vrouwen met rimpels, en kleinere vormen, maar zo rijp en sappig dat het vruchtvocht langs je mondhoeken loopt. Die geen mooie kleur hebben maar wel ruiken naar de bloemenvelden waar we langs rollebollen, en naar het cumarine van een hooiberg dat ondeugend prikt maar geweldig smaakt. 

Ooit had ik zo’n vrouw – haar nasmaak zo geweldig met een complexiteit die een heel leven kan duren. Een nasmaak die alleen verdween zodra ik een andere proefde, zo één uit het verkeerde seizoen. Niet zoet, maar hard en flauw.

Ik zie dat de vrouw die ik heb weggegooid al is gevonden door de mieren. De zon is verdwenen en de lucht koelt af. Bijen vliegen hun laatste rondje tussen de leeuwentanden. Ik kijk beteuterd naar mijn bakje vrouwen. Misschien dat er een me toch bevalt.