Teer en touw | Jan Schuuring

Dit is de eerste ochtend dat het schuin binnenvallende licht de hoek van de keuken bereikt.

Ik schuif het raam een stukje open. In de borders verschijnen scheurtjes. De buurman sjouwt een zak tuinaarde naar zijn schuur. Zijn vrouw staat op een trapje ramen te lappen.

Ik schuif het raam nog iets verder open.

Op de vensterbank staan drie glazen potten met stekjes van de vriendin die verhuisde. De hele winter waren het donkere stokjes in water. Nu zie ik bij twee van de drie witte waterworteltjes.

Op mijn nieuwe hardloopschoenen ren ik naar de dijk. De modder geeft mee. Mijn longen branden even, dan went het.

Boven me toetert een nijlgans met gespreide vleugels in een boom.

Langs de woonboten hangt een donkere, bittere geur. De rompen glanzen zwart in het vroege licht. Ik vertraag.

Teer aan zijn handen. Touw over de werkbank en in lussen op de grond. Hij keek niet op.

Ik ren door.

Thuis zet ik water op. Ik kijk naar de drie potten.

Heel even zie ik het voor me: twee in de tuin, hoger dan het raam. Eén nog op de vensterbank.

Ik draai de twee naar het licht. De derde laat ik.

Het water begint te koken.

Reacties (11)

Charly Nero8 mrt 2026(bewerkt)v1

Oh wat mooi. Sfeervol, doch zo spaarzaam. ZGG! Als ik dan wel ook een zeur mag doen: in de eerste alinea heb je 2x ik schuif het raam [..] kort achter elkaar. Kan prima uiteraard, maar als lezer struikelde ik erover (qua ritme en stijl).

Ancenita8 mrt 2026(bewerkt)v1

Hallo Jan, Mooi hoe je de intrede van de lente kenbaar maakt door de lichtinval in de keuken. Ik mis de innerlijke dialoog. Maar dat doet voor mij niets af aan het verhaal dat uitblinkt in eenvoud. graag gelezen

Tony Coppo7 mrt 2026(bewerkt)v1

Allereerst prachtig voorgelezen, dankjewel! De flash fw/bw en de Lente, zitten wat verscholen, maar het verhaal werkt!

Nicoline6 mrt 2026v1

Mooi hoe al die kleine dingen bij elkaar komen. Voor mij kwam alleen het element Lente niet duidelijk naar voren. Maar een kniesoor die daar op let.

Nel6 mrt 2026v1

Een verhaal waarin veel tussen de regels te lezen is. Prachtige, veelzeggende beelden. Zeer geslaagd!

Tinus Empiricus6 mrt 2026(bewerkt)v1

Fijne gevoelige zinnen. *** > de vriendin die verhuisde Hier lijkt die vriendin zelf een waterworteltje dat helaas niet verder groeit in dit verhaal. Is zij bij de hoofdpersoon vertrokken en zijn die drie plantjes een herinnering aan haar? Of is zij 'gewoon' een vriendin die ergens verhuisde (ong...

Jan Schuuring

Auteur

6 mrt 2026v1

Hoi Tinus, Bedankt voor je feedback. Ik ben absoluut geen voorstander van het uitleggen van mijn verhalen, maar voor jou - als altijd betrokken lezer - wil ik mezelf één keer geweld aan doen. 'Hij keek niet op.' Verleden tijd, omdat het onderdeel uitmaakt van de flash back. 'Twee in de tuin' maa...

Edwin4 mrt 2026(bewerkt)v1

Mooi die eerste zin, hoe je de seizoenen afleest aan waar het licht komt. En weer een echte Schuuring: een mooie sfeerschets, zonder dat er veel gebeurt.

Kruidnagel4 mrt 2026v1

Weinig plot, veel beeld. Raadselachtig is de zin die wordt opgeroepen door de woonbotengeur. De stekjes verbinden verleden en toekomst.

5 mrt 2026v1

Dank voor het lezen.

Veerle Breemeersch4 mrt 2026(bewerkt)v1

Ik vind het prachtig. Heel poëtisch. Kleine taferelen die samen heel mooi de sfeer van de lente oproepen. "Teer aan zijn handen. Touw over de werkbank en in lussen op de grond. Hij keek niet op." ==> Ik begrijp niet helemaal waar dat over gaat, ik vermoed dat het een herinnering is die opgeroepen wo...