#15 Familiezaken

Mijn grootmoeder baarde twaalf kinderen, geen enkele deed ertoe, behalve de slungel die besloot mijn vader te worden.

Dat was bij mijn geboorte geen onoverkomelijk iets want toen wist ik noch van toeten of blazen. Pas veel later realiseerde ik me dat ik naast ouders, twee zussen en twee broers ook zes ooms en vijf tantes had die op hun beurt nog zorgden voor vijf aangetrouwde tantes en vier aangetrouwde nonkels. Daaruit sproten in totaal een slordige negenendertig nichten en neven voort, wat het totaal aantal kleinkinderen voor mijn grootouders langs vaders kant op vierenveertig bracht. Eén oom en tante hadden het met hun tweetjes klaargespeeld om dertien kinderen op de wereld te zetten, ze wilden perse het record van oma evenaren.

Wie bij de les bleef, merkt dat één van mijn ooms ongehuwd bleef. Hij had op zijn achttiende een zogenaamde late roeping gekregen en werd later tot priester gewijd. De jongste zus van vader dweepte zodanig met haar oudere broer pastoor dat zij na haar middelbare studies besloot in het klooster te treden.

Na een ongeval belandde de priester in een hospitaalbed waar hij door een verpleegster verzorgd werd. Zij maakte veel indruk op hem, wat uitmondde in een romance, elke doktersserie op tv waardig. Tot grote ontsteltenis van de jongere zus zuster en mijn zeer vroom gebleven grootmoeder werd de soutane aan de kapstok gehangen en trouwde de ex-pastoor met zijn verpleegster. Zij kregen drie kinderen, wat voor mij betekende dat ik nu tweeënveertig nichten en neven had.

Naarmate de jaren vervlogen traden zussen, broers, nichten en neven in het huwelijk en overleed na de grootouders ook regelmatig een tante of oom.

Op de begrafenissen waren al snel alle religies en andere huidskleuren vertegenwoordigd.  Er kwamen rolstoelen, rollators en wandelstokken bij te pas. Kerken of aula’s van uitvaartcentra werden te klein voor de steeds uitdijende familie. Tijdens een van de koffietafels na een dienst besloot een ijverige nicht  dat we ook eens op een andere manier moesten samenkomen en organiseerde  een heus festijn. Die dag had ze op de achterkant van een rol behangpapier de hele stamboom uitgetekend waarop ook de partners van de al of niet gehuwde familieleden voorkwamen. Er kwam haast geen einde aan de rol. Enkel tante nonnetje prijkte helemaal alleen tussen de vele paren, maar ze ging niet minder uit de bol op de familiereünie.

Een neef vroeg mij inlichtingen over de zoon van de tante die mijn doopmeter was omdat die zijn vriend had meegenomen. Mannen die voor de mannen zijn,  worden in Frankrijk oneerbiedig ‘tantes’ genoemd, maar in Nederland kregen ze de spotnaam ‘nichten’. Toen er later op het feest gedanst werd, vroeg dezelfde neef mij angstig of ‘de nicht’ met hem zou willen dansen.

Onlangs was ik bij de ‘jongens’ te gast en vertelde hen over het ‘neef die een nicht was-gesprek’. Ze konden er smakelijk om lachen en zeiden:  ‘Spijtig dat je ons toen niet in die discussie hebt betrokken.’