
Eindelijk passeer ik de muur. Ik steek meteen de straat over en draai me om, mijn rug naar de huizen. De andere kant van de muur, voor het eerst sinds jaren.
Voor me de auto’s die ik al die tijd alleen kon horen, achter me de daken die mijn horizon vormden, samen met een klein stukje torenspits - al die jaren.
De mensen in de huizen waren alleen zichtbaar in de winter, wanneer de kastanjebomen de ramen niet aan het zicht onttrokken, zoals in de zomer. De zomer, wanneer het ook nog eens stil werd in de buurt omdat de school sloot. Wie verlangde dan niet naar de geluiden van de eerste schooldag?
Ik zie de gehate muur, en stel me een andere voor in zijn plaats. Het sierlijke hek staat open, erachter is een verlaten park vol uitbundig bloeiende rozenstruiken. Zittend op een bankje is er de schoonheid, en de ruimte om me heen. Boven mijn hoofd omhelzen de bomen elkaar met hun kruinen.
Zij wel.
De pijn is er nog steeds, ook aan deze kant van de muur - de kant van de auto’s en de huizen. Al heb ik mijn straf nog zo verwelkomd, geen straf kan mijn schuld ooit wegnemen. Ik blijf voor altijd achter die muur.
Ik verlaat het park, en loop verder. Boven de daken van de stad wordt de torenspits steeds groter.
Log in om te reageren
Je behoudt mooi de kern van het origineel: het spanningsveld tussen binnen en buiten, vrijheid en schuld. De keuze om de muur daadwerkelijk te passeren geeft het stuk een eigen richting en is sterk gevonden. Tegelijk leunt de tekst dicht tegen het origineel, waardoor het meer als een hervertelling...
Hi Edwin, wat goed dat je een eigen invulling aan de tekst hebt gegeven. Je hebt er een beschouwing van gemaakt uit het oogpunt van de gevangene die na zijn gevangenschap de muur van de andere kant ziet dan wanneer hij er vanuit zijn cel naar keek. Ik vind dat het perfect aan de uitdaging voldoet, o...
Zonder de spoiler te lezen, dacht ik dat het om de Berlijnse muur zou gaan. Het idee van een muur overheerst het idee van een gevangenis. Op zich misschien wel even mooi. Wat ik mis is iets wat meer gevoel en emotie, en vooral ook: suggestie. Veel zinnen klinken als 'ik zie ...' of 'ik' in combina...
Ik heb het nu nog een keer herlezen. De ik-zinnen die mij stoorden zijn nu volledig weg. Nu valt dit mooie stuk mij ook beter op: > “geen straf kan mijn schuld ooit wegnemen. Ik blijf voor altijd achter die muur.”
Le Mur de la prison d’en face Yves Duteil, 1977 En regardant le mur De la prison d'en face, J'entends tous les ragots Et les bruits des autos, Boulevard Arago, Qui passent, Sur les toits des maisons Qui servent d'horizon, Un bout de la tour Mont- Parnasse. L'hiver on voit les gens Dans les maisons...
Hallo Edwin, Ik kende het nummer niet. Mooi. Net als jouw verhaal. Ik dacht in eerste instantie ook dat het om de Berlijnse muur ging. Naar mijn idee hoeft dit stukje: > er niet in. De rest van tekst is wel duidelijk genoeg.
Dank je! Welk stukje bedoel je dat eruit kan?
O de tekst die ik geplakt had is weggevallen. Ik bedoelde:...zoals in de zomer.