Aanwezig

De vergaderzaal ruikt naar koude koffie en Dirks old spice. Hij schuift zijn stoel naar achteren, raakt even het tafelblad aan alsof hij zich wil verzekeren dat het echt is.

"Het verslag," zegt Anouk. Geen vraagteken.

"Ja." Hij knikt langzaam. "Daar wilde ik net iets over zeggen."

Ze wacht.

"Je weet dat ik op dinsdag langs de Watersportbaan loop? Naar het werk?" Hij trekt zijn wenkbrauwen iets op. "Dinsdagochtend was er een merel. Vlak naast het pad. Die vogel zat daar te sterven. Gewoon dood te gaan. En ik stond er dan bij. Wat doe je dan? Doorlopen?"

"Je had het verslag maandagavond..."

"Ik ben doorgelopen." Hij steekt zijn hand op. Ergens in zijn achterhoofd: de vacature bij KBC. "Maar de hele dag zat ik eraan te denken. Of hij het gehaald had. En woensdag, op de terugweg, lag hij er nog. Dus ik heb hem begraven." Een korte stilte. "Naast de wilg. Met een lepel want ik had niets anders bij."

Anouk legt haar pen neer. "Een lepel?"

"Een soeplepel. Ik had geluncht op een terras." Hij haalt zijn schouders op. "Ik kon hem toch niet zomaar laten liggen."

"En het verslag."

"Ik was aangedaan. Bovendien had ik een begrafenisspeech voorbereid. Dat kostte tijd. Ik had rijm proberen te vermijden maar het werd toch rijm."

Ze kijkt hem aan zonder iets te zeggen.

"Het was een mannetje," zegt hij. "Aan de borstveren te zien. Hij heette Marcel. Al op de heenweg had ik hem zo genoemd. Je kunt moeilijk cijfers invoeren als je net Marcel begraven hebt."

"Donderdag," zegt Anouk.

"Donderdag, ja." Hij trekt zijn das recht. "Ik heb de lepel trouwens teruggebracht. Aan het terras. Ik had uitgelegd wat er gebeurd was."

"En?"

"Ze hebben hem weggegooid."

Hij knikt nog één keer, voor zichzelf. Hij schuifelt de vergaderzaal uit.