De cadeaukaart

Jeetje, meid, hoe kom ik hier nou onderuit. Wat is dat ook voor idee: een pedicure. Echt waar? Hemel, en ik dacht dat HR niets ergers kon verzinnen dan die keer dat ze een gezamenlijke sauna deden voor de teambuilding. Vrouwen van de afdeling onder elkaar, lekker, ja dat zal wel. Gelukkig ben ik heel toevallig, heel erg sneu daags voordien ziek geworden, ik liet het snot door de telefoon druppen. Nou, dat excuus gaat nu niet op.

Misschien moet ik van baan veranderen. Maar je leven overhoop gooien om maar geen gratis pedicure van de firma te moeten aanvaarden, dat kan echt niet. Ik heb nog tot volgende week, dan moet ik die cadeaukaart hebben gebruikt. Die kutkaart ‘voor hemelse voeten’. De Heilige Vanessa van HR blijft hem maar voor me verlengen. 'Oeps, vergeten', loog ik nog. 'Slechte openingsuren', hield ik vol. Maar de smoesjes raken op.

Verdomme wat moet ik toch. Nee, hem weggeven gaat niet, hij staat op naam. Nee, hem omruilen ook niet, mevrouw de voetverzorgster doet niet in handen of andere lichaamsdelen. Voeten! Breek me de bek niet open. Mijn hele leven is gebouwd op een wankel evenwicht en een ijzersterke leugen. Jaloers zijn ze, op mijn gesmeerde tred, op mijn onvermoeibare enkels op hoge hakken. Ze moesten eens weten, ’s zomers met hun teenslippers op Instagram! Daar betrappen ze mij welzeker niet op.

Jouw idee dat ik zogezegd een been moet breken is niet slecht, maar dat maakt het op de lange termijn juist moeilijker, want hoe kan ik dan zogezegd nog op hakken lopen? En hoe moet dat met de bedrijfsarts? Al een geluk dat ik die sukkel kon overhalen zijn snuit te houden toen ik de eerste keer voor hem zat. Nee, ik wil niet meer scheef bekeken worden. Jij kent dat goed genoeg. Ik ben het fucking beu dat ze naar beneden staren, in plaats van mij in de ogen te kijken. Moet ik die pedicure mijn zorgvuldig gemonteerde geheim in handen duwen? Wat dan nog, hé, dat ik geen benen heb?

Gelukkig kon ik die titanium poten vervangen door levensechte sexy kunstbenen. 45 graden pure perfectie voor nylons en heels. Geen mens die het ziet. Geen mens die het mag zien! Mij mankeert niets, ik ben helemaal ok. Dat ik stap voor stap mijn evenwicht moet bewaren, is bij iedereen op hoge hakken net zo. Vooruit, loop maar door, niets te zien dan elegantie!

Hoe kan ik in godsnaam afkomen van die voetverzorging. Inruilen voor cash? Doet ze niet. Op een andere naam laten zetten? Vertelt ze vast HR, die Vanessa gaat er ook. God, laat me toch met rust, alsof op twee stompen lopen niet lastig genoeg is.

Wat zeg je, dat je gewoon in mijn plaats gaat? Sorry, jij? Schat..., dan vallen we toch gelijk door de mand. Wat als die kletskous, want dat is ze vast, aan Vanessa vertelt dat het zo sneu is, zo sneu dat ‘ik’ maar één arm heb?!