Dus ja

Hij strijkt met zijn hand over de kring op de houten keukentafel.

‘Het is niet wat je denkt,’ zegt hij.

 Zij staat met haar jas aan bij het aanrecht. Sleutels in haar hand.

 Hij schuift zijn stoel een stukje naar achteren.

‘Ik doe alles,’ zegt hij. ‘Altijd.’

 Ze kijkt naar zijn haarlijn. Naar zijn oorlel.

‘Weet je nog dat weekend aan zee?’ zegt hij. ‘Wie regelde dat? Hotel. Diner. Jij hoefde alleen te komen. Maar je trok je terug.’

Hij wacht.

 Ze legt haar sleutels op het aanrecht. Iets te hard.

 'En communicatie,’ zegt hij. ‘Ik ben duidelijk.’

Hij leunt naar voren.

‘Jij sluit je af. Dat weet je zelf ook. Ik sta open.’

 Ze draait zich een beetje, leunt met haar heup tegen het aanrecht.

Haar vingers zoeken even de rand.

 ‘Kijk,’ zegt hij, zachter, ‘ik heb dingen niet gedaan. Maar dat kwam door jou.’

Hij glimlacht kort. 'Als iemand zich zo opstelt, trek ik me terug.’ Hij knikt. 'Dus ja.'

Ze pakt haar sleutels weer op.

Draait ze een keer rond haar vinger.

Ze kijkt naar de deur.

'Ben je klaar?’ vraagt ze.

 Hij kijkt haar aan.

‘Het is niet één ding,’ zegt hij.

 Ze loopt naar de deur.

Haar hand ligt al op de klink als ze zegt: ‘Je vergeet iets.’

 Hij fronst. ‘Wat dan?’

Ze kijkt hem aan.

 ‘Dat je er nooit was.’

 Hij ademt in.

 'Dat is niet eerlijk,’ zegt hij.

 De deur valt dicht.

 Hij blijft zitten. Zijn hand op de kring.