#17 Onder maten

‘Je had wel lef, tenslotte was de man ook een briljant advocaat, hij speelde zelfs mee in dat bekende tv programma Beschuldigde sta op.’
‘Dat klopt, maar ik had mijn redenen om het zover te laten komen.’
Met een bevriende studiemaat haal ik herinneringen op uit het jaar dat we samen studeerden aan de universiteit. Nadat geen van ons beiden het eerstejaars haalden, besloot hij een andere richting te kiezen en ging ik naar een pas opgerichte privé hogeschool in een andere stad.

‘Wat je niet wist, was dat ik aan de unief een studiebeurs genoot, die mij toeliet op financieel vlak behoorlijk rond te komen.’
‘Vandaar dat we samen steeds dure cappuccino dronken, die meer kostte dan een warme maaltijd in de Alma.’

Wegens mijn falen en omdat er van een studiebeurs uiteraard geen sprake meer was, beloofde ik mijn ouders om zelf in te staan voor alle kosten indien ik elders verder mocht studeren.

‘Je zat toen toch op kamers in het gebouw van de school zelf?’
‘Klopt, daar stonden enkele kamers ter beschikking aan zeer schappelijke prijzen. Daarnaast vroeg en kreeg ik van de directeur een job die ik ter plaatse kon uitoefenen: het afdrukken en samenbundelen van studentencursussen.’
‘Dat was toch chique van de man?’
‘Enerzijds wel, anderzijds gaf hij mij een uurloon dat nog geen tiende betrof van de stukprijs waaraan hij die syllabi verkocht.’

‘Hoe liep het fout? Hoe kwam het dat hij je zwaar beschuldigde dat je je afspraken niet nakwam?’
‘Ik had met hem afgesproken dat ik niet wilde dat mijn ouders voor het betalen van mijn studies werden aangesproken.’

Met opgetrokken wenkbrauwen vraagt mijn vriend zich af of de man zich dan niet aan die afspraak hield?
Het is lang geleden, maar ik voel dat mijn bloed weer gaat koken bij de gedachte alleen al: ‘Ik was pisnijdig toen mijn vader mij de aanmaningsbrief doorstuurde die hij van de directie van de school ontvangen had.’
‘Ging het om een hoog bedrag?’
‘Het was een privé school, dus het inschrijvingsgeld lag hoog. Daarbovenop kwam het huurgeld voor de kamer en kosten voor het studiemateriaal. Ik betaalde telkens slechts voorschotten. Voor mij waren het enorme bedragen om af te lossen. Voor de directeur was het een habbekrats.’

‘Was er dan niemand die je kon helpen, als je me het toen had gevraagd, had ik je best geld willen lenen.’
‘Neen, ik wilde niemand tot last zijn. De directiesecretaresse sympathiseerde met me en hielp me door haar baas (met wie ze een affaire had, maar dat doet hier niet ter zake) zijn eisen te doen milderen en telkens weer uitstel in de hand te werken.’
‘Jij liet na je opgestapelde schulden te betalen. Je mag van geluk spreken dat de man geen interesten vorderde. Je had toch geen enkel verweer?’
‘Toch wel, het geniale excuus dat ik uiteindelijk bedacht, was het feit dat, niettegenstaande zijn belofte, de privé school en dus het afgeleverde getuigschrift niet officieel erkend werd.’