De lus van Lowie

Ze had gezegd twaalf uur. Ik stond er om tien voor en belde niet aan. De straat was smaller dan ik dacht. Om twaalf exact ging de deur open. Ze had me niet zien staan, schrok toen ze me zag. 

"Je staat hier al." 

"Tien minuten." 

Ze liet de deur open en liep terug naar binnen. Ik volgde. De gang rook vreemd. Op de kapstok hing een zwarte jas die niet van mij was. Leer. Ik had nooit leer gedragen. Ik keek ernaar en liep door. 

"Hij is in de tuin," zei ze zonder om te kijken. 

"Hoe is hij?" 

"Beter dan …" 

De keuken was anders. Nieuwe tafel. Twee stoelen in plaats van vier. Op het aanrecht stond een fles wijn, halfleeg, kurk erop. Twee glazen, niet afgewassen. 

"Heb je zijn spullen?" 

"Z'n zak staat klaar," zei ze. 

"En zijn medicatie?" 

"Zit erin." Ze draaide zich om. "Ik bleef tien maanden voor hem zorgen, Tony. Ik denk dat ik weet hoe dat moet." 

"Ik zeg alleen…" 

"Je zegt nooit niets. Je specialiteit." 

Ik keek naar het raam. In de tuin lag Lowie in het gras, de kin op zijn voorpoten. Dezelfde plek als altijd, tegen de lage muur. Die muur had ik zelf gemetseld, zomer van 2019, drie dagen werk, en ze had gezegd dat ik er krom bij stond en dat ik rugproblemen zou krijgen. Ik had rugproblemen gekregen. 

"Ik heb een appartement gevonden," zei ik. 

"Groot genoeg voor hem?" 

"Ja." 

"Dat had je tien maanden geleden ook kunnen zoeken." 

"Ik had tien maanden geleden geen…" Ik stopte. 

"Geen geld. Geen goesting. Geen…" Ze telde het op haar vingers. "Ik ken de lijst." 

Ze opende de achterdeur. 

"Lowie." 

De hond keek op. Stond op. Liep naar haar toe en duwde zijn kop tegen haar bovenbeen. Ze liet hem even begaan. Ik keek weg. Toen deed ze de riem om, zonder het mij te vragen, en hield de lus vast. 

"Kom hem halen," zei ze. 

Ik liep naar buiten. Knielde voor Lowie. Zij stond achter mij. Ik voelde dat. De hond snuffelde aan mijn handen, mijn schoenen, mijn broekspijp. Werkte zich systematisch omhoog. Keek me dan aan. 

De staart bewoog niet. Ik legde mijn hand op de kop van de hond. Lowie had in de gang gestaan die ochtend en me nagekeken. 

Ze gaf me de lus. Ik stond op. 

"Zorg voor hem," zei ze. 

Ik trok zacht aan de riem. Lowie liep mee, maar keek achterom naar haar en bleef staan. "Lowie. Kom." 

De hond keek naar mij. Naar haar. Naar mij. 

"Lowie," zei ze, en haar stem werd iets zachts. "Ga maar." 

De hond ging. 

Op de stoep hoorde ik de deur niet dichtgaan. Na twintig meter keek ik toch. Ze stond nog in de deuropening. Armen over elkaar. Ze keek niet naar mij. Ze keek naar de hond. 

Ik draaide me om en liep door. De plastic zak sneed in mijn vingers.